Het heeft even geduurd maar hier dan toch mijn laatste verslag. Niet meer vanuit Tanzania, maar vanuit NL. Ik ben ondertussen alweer een week aan het werk op de longafdeling. Even wennen maar ook wel weer heerlijk om in het nederlands te kunnen communiceren met mijn eigen gezellige collega's, weer een dagstructuur te hebben en een volle werkdag te hebben! Al begin ik de dag niet zonder aan Tanzania te denken en aan de geweldige tijd die ik daar heb gehad. Onvergetelijk en het duurde dan ook wel weer even om mijn draai te vinden. Zoals ze in Tanzania wel eens zeiden: 'Your body is here, but your mind is in Holland'. Dat was de eerste dagen na terugkomst precies andersom. Grappige is dat je dan merkt dat je functioneert op een soort automatische Nederlandse piloot, maar je nog in gedachten door de straatjes van Haydom loopt.

Maar nog even terug naar het laatste weekend. We zouden op maandag aan onze terugreis beginnen. Op vrijdag had ik mijn koffer al gepakt. Als ik dan eenmaal weet dat ik naar huis ga, dan mag het ook wel gelijk. Afscheid nemen is niet leuk, maar ja ook aan deze reis kwam een eind. Onze huishoudster had nog een lekkere bananencake gebakken en die heb ik op de afdeling gebracht als bedankje. Ook de moeders van de tevroeggeboren baby's die er tijdens mijn verblijf al die tijd waren heb ik afscheid van genomen.

Ook heb ik afscheid genomen van Uda. Ik heb haar nog even opgehaald en een rondje mee gewandeld. Het was raar om haar achter te laten. Ook al weet ik wel dat ze goed verzorgd wordt en dat wel een geruststellende gedachte is.

De laatste zaterdag kan ik me niet meer zoveel van herinneren. Volgens mij hebben we nog vooral genoten van het zonnetje en op tijd naar bed gegaan, omdat ik de volgende morgen vroeg met Sam weer op bezoek zal gaan naar zijn moeder en fam. in Dongobesh. We gaan om 7.00uur met een mini-bus. Ook zijn zusje en broertje reizen mee. De minibus zit helemaal vol en we passen er maar nauwelijks bij. Welliswaar met onze benen afgeklemd tussen wat fietsbanden maar we kunnen in ieder geval zitten. Aangekomen in Dongobesh zijn we nog niet bij zijn moeder, die woont nog zeker een kwartier rijden van het ‘centrum' vandaan. Maar daar heeft Sam een oplossing voor. Er komen 2 motoren aangereden!! Gelukkig heb ik een lange weide rok aan dus ik kan er makkelijk achterop. Er wordt wel wat grinnikend toegekeken, maar daar trok ik me maar even niks van aan. Sam springt ook achterop en zo zitten we met zijn drieen op een motor en vertrekken we. De ‘motor-taxi-chauffeur' rijdt erg netjes en zo komen we aan bij zijn moeder. Ik krijg een warm onthaal en dan verdwijnt ze weer in haar hutje om het eten verder klaar te maken. Sam neemt me mee voor een wandeling. We komen langs de school waar hij vroeger als kind heeft gezeten en hij laat mij de plaatsen zien waar hij vroeger heeft gespeeld. Er komen veel verhalen naar boven en hij verteld over zijn jeugd en hoe hij is opgegroeid. Erg indrukwekkend en bijzonder om iemand zijn leven zo te leren kennen. Het zal dan ook niet gemakkelijk zijn om de volgende dag afscheid te moeten nemen.

Als we terug komen bij de hut zijn er 2 stoelen versierd met kanga's. En wij krijgen als eerste te eten terwijl de rest toekijkt. Toch een beetje ongemakkelijk, maar goed dit is hoe het gaat en Sam zegt dat het geen probleem is. Hij doet een kort gebed en dan krijgen we heerlijk te eten. Pompoen-ugalie met een soort pompoenmoes en een beker warme melk. Het smaakt echt heerlijk. Lastig is dat ik niet met de familie kan communiceren, maar Sam vertaald af en toe als ik wat wil vragen of als de familie wat tegen mij wil zeggen. Als we gegeten hebben hoor ik alweer 2 motoren aankomen. Ik geef de familie nog wat kleren die ik heb meegenomen, en tot mijn verbazing heeft Sam ook wat kleding meegenomen voor de mannen van zijn zussen. Dan nog even een familie foto maken, waarbij ik ook weer wat kleden omgeknoopt krijg. En dan is het ook hier afscheid nemen. Ik wordt stevig omhelst en krijg gelukwensen mee. We springen achterop de motor en gaan weer terug naar Dongobesh om op tijd de bus terug naar Haydom nog te halen. Helaas hebben we die gemist. Dus dat wordt wachten op goed geluk of er nog een bus komt. Sam moet nog even het dorpje in, maar ik besluit om op de bus te wachten om te voorkomen dat we (als er nog één komt) de bus weer missen. Langs de kant zitten wat meisjes/vrouwen pinda's en koekjes te verkopen. Ze maken een praatje en vinden het geweldig dat ik een paar Swahili-woorden kan. Alleen reageren ze iets te enthousiast want vervolgens beginnen ze hele verhalen in het Swahili, maar ja dat kan ik echt niet volgen. Eén meisje begint ondertussen mijn haar te vlechten en anderen zitten met grote ogen me aan te storen. Met handen en voeten en een mix van Swahili en Engels, is het een gezellige boel. Ik krijg koekjes en een soda (die ik uiteindelijk wel moet afrekenen) en na een uur komt er eindelijk een bus. De bus zit uiteraard weer overvol en het begint ondertussen te regenen. Niet alleen buiten maar ook in de bus waarvan het dak zo lek is als een zeef! Waar je vaak moet vechten om te kunnen zitten, zijn binnen de kortste keren de stoelen leeg en staat iedereen in het middenpad omdat het dak precies lek is boven de stoelen. De mensen houden echt absoluut niet van kou. Ik zit ook te bibberen en de mannen achter mij vinden dat Sam zijn Masai-kleed moet afstaan aan mij. Ik wordt er bijna compleet ingerold, maar het zit wel heerlijk warm. Onderweg komen we 2 keer vast te zitten in de modder en moeten alle mannen er uit om te duwen. Aangekomen in Haydom stap ik een beetje te snel uit de bus, en glij ik uit in een grote plas met enorm veel modder. Ik zit er helemaal onder, en de regen komt nog steeds met bakken uit de lucht. Ik wist niet dat het daar ook zo koud kon zijn!

'S Avonds gaan we weer vroeg naar bed, we zijn ook nog even bij Koen en KLaske onze nederlandse buren geweest om gedag te zeggen. Monica zal de volgende morgen met de public landcruiser om 5.00uur vertrekken naar Arusha. En ik ga om 9.10uur met het vliegtuigje van de MAF naar Arusha.

Om 9.00uur loop ik nog even snel langs het weeshuis om Uda nog haar knuffel te brengen waar ze altijd bij ons mee speelde. Ik geef haar een dikke knuffel en daarna geef ik het beestje. Ze kijkt er even naar maar gooit het dan resoluut weg en klemt zich weer stevig aan me vast. Of ze wil zeggen van: ‘je kan me echt niet afschepen met een knuffeltje'! Ik moet toch echt gaan anders mis ik misschien mijn vliegtuig! Om precies 9.10uur sta ik netjes op het vliegveld. Maar nog geen vliegtuig te zien. Er zit wel een mannetje te wachten bij een hokje maar die kan geen engels. Dus ik ga nog maar even in het zonnetje zitten wachten. Na een half uur nog geen vliegtuig te zien. Ik krijg het toch wel een beetje benauwd. Heb ik me nu in de tijd vergist, of zelfs in de dag?? Even later komt er een auto van het ziekenhuis aanrijden en die kan me vertellen dat het vliegtuig vertraging heeft. Na nog een uur wachten hoor ik eindelijk het vliegtuigje aankomen. Ondertussen verzamelen zich al wat mensen uit Haydom om te komen kijken en me uit te zwaaien. Ook Sam heeft even zijn werkdag onderbroken om gedag te komen zeggen. Na de bagage ingeladen te hebben vertrekken we dan echt en gaan we de lucht in. Onder me zie ik Haydom en de mensen zwaaien! Niet te beschrijven hoe bijzonder dat is om zo weg te gaan.

In de middag komen we aan in Arusha waar Monica al in het hotel is. We verblijven daar 1 nacht om op dinsdag met de shuttle naar Nairobi te gaan. De reis verloopt voorspoedig totdat we bijna bij Nairobi zijn. Een tegenligger waarschuwt de driver voor iets wat we niet helemaal begrijpen. Maar een paar honderd meter verderop zien we ineens een vrachtwagen met een grote benzinetank die brandend langs de weg ligt. De vlammen slaan er aan alle kanten uit en een dikke rookwalm waait over de weg. De driver stopt en we vragen ons af wat hij gaat doen. Terug is een optie maar dat betekent wel een paar uur omrijden waardoor we ons vliegtuig mogelijk niet gaan halen, er langs is een groot risico met een grote kans op ontploffingsgevaar. Ik ben de hele vakantie nog niet heel erg bang geweest, maar nu breekt het zweet me wel uit. De driver overlegt even met de man naast hem, slaat een kruisje en geeft plankgas. Ik hou mijn hart vast en durf niet te kijken. Het wordt helemaal stil in de bus en iedereen houdt zijn adem in. Zo hard als de bus kan rijden we langs de truck en iedereen haalt opgelucht adem als we er veilig voorbij zijn. De schrik zit nog wel een tijd in mijn lijf en ben dan ook erg dankbaar en realiseer me dat het een wonder is dat we veilig op het vliegveld zijn aangekomen.

We eten nog wat en dan nemen Monica en ik afscheid. Monica vliegt een uur later. Wat niet zo slim is dat ik nog een ontzettend grote bak koffie heb genomen voordat we het vliegtuig in gaan. Ik hoopte de hele nacht te kunnen slapen, maar daar is werkelijk waar niks van terecht gekomen. Helaas! In Parijs moet ik nog een keer overstappen en dan op woensdagmorgen 27 juni om 9.10uur zie ik mijn ouders, mijn zus en Gerda weer en ben ik weer terug in Nederland! Het avontuur is weer voorbij. Ik zal het vreselijk gaan missen!

Ik wil iedereen bedanken voor de belangstelling en meeleven tijdens mijn reis. Ook de reacties waren erg leuk! Lang niet alles wat we hebben meegemaakt staat in deze verhalen, maar ben zeker bereid met alle plezier te vertellen en nog veel meer foto's te laten zien!

Lieve groet,

Andrieske