Ongelooflijk maar waar, we zijn alweer bijna 3 weken verder. En we hebben alweer genoeg meegemaakt.

Afgelopen week heb ik meegelopen op de polikliniek voor moeder en kind. In een rond gebouw met een binnenplaats en daaromheen 17 kamers vinden verschillende onderzoeken of behandelingen plaats. Kamer 1 is receptie, 2 wegen, 3 vaccineren enz.. Ik ben begonnen op de vaccinatiekamer, maar doordat het er vol stond met student-nurses heb ik Bertha (hoofdzuster) maar weer opgezocht want kon me niet echt nuttig maken. Dat is wel het lastige dat je de studenten niet voor de voeten wil lopen. Bertha is verantwoordelijk voor de hele poli. Doet ook de hele dag alles door elkaar. We beginnen met echo's maken bij zwangere vrouwen. Schedelomtrek wordt gemeten, de ruggengraat en hartslag. Ik mag alles noteren. Na een tijdje komt er een dokter binnen met de mededeling dat er een minister van volksgezondheid is. Werk wordt onderbroken, we gaan een kantoortje in, een hoop gepraat waar ik niks van volg, de moeders moeten maar wachten en na half uurtje gaan we weer verder. Na weer even bezig te zijn valt de stroom uit. Werk wordt onderbroken, moeders moeten wachten en ik ga maar is een beetje rondkijken in de andere kamers. Na een tijdje gaan de lampen weer aan, Bertha komt me halen en we gaan verder met de echo's. Een moeder met vermoedelijk een tweelingzwangerschap komt binnen, en het blijkt waar te zijn, maar tot onze verbazing zien we nog een hoofdje. Er moet een expert bij komen om dit te bevestigen. Dit kan niet vandaag dus de moeder moet een andere keer terug komen. Jammer, had het graag willen weten, maar misschien kom ik er nog achter. Dan laat ik het jullie ook weten.

Markt

Aan het einde van de dag zijn we naar de grote markt geweest, dit is 2x per maand en er worden kleding en schoenen verkocht. Ongelooflijk wat je daar ziet. Kleedjes met bergen (tweedehands) kleding en rijen schoenen. Af en toe zie je een H&M kledingstuk er tussen liggen. Ga er toch is proberen achter te komen waar dit allemaal vandaan komt. Bij een kleedje met rokken zie ik een mooi gebloemde rok liggen. Geen idee wat het kost, maar een lange rok erbij kan hier geen kwaad. Hij is 4000ksh (€2,-), daar kan ik m niet voor laten liggen.

Koor

Op de terugweg van de markt lopen we langs de kerk, daar hoor ik mensen zingen. Ik ben wel nieuwsgierig geworden en ga even kijken. Het blijkt het koor van de kerk te zijn. Na 2 swingende nummers (het is niet voor niets Afrika) wil ik naar huis gaan als ik wordaangesproken door iemand van het koor. Hij vraagt of ik vaker kom luisteren. Ze blijken te oefenen op ma-wo-vr en soms ook nog op zaterdag. Dat is wel wat anders dan 1x per week in NL. Ik geef aanhet erg leuk te vinden en vraag of ik een keer mee mag doen. En dat mag gelijk al! Ik word meteen vooraan gezet en ook al zijn de nummers in het Swahili. Ik doe de bewegingen gewoon een beetje mee. Na de 'repetitie' gaat iedereen zitten en leest een vrouw een stuk uit de Bijbel met een complete preek er achteraan. Daarna word ik welkom geheten en zouden ze het erg leuk vinden als ik de volgende keren weer mee kom repeteren. Ik bedank ze voor het aanbod en zeg dat ik er zeker over zal nadenken, maar 4x in de week wel wat veel vind. Maar wie weet, na het werk een uurtje zingen en swingen is best een leuke bezigheid. Al ben ik wel een stuk minder flexibel dan de rest van het koor. ;-)

Outreach

Vandaag zijn we met de landcruiser meegeweest naar een dorpje 30km verderop. Ik word in een landcruiser gestopt met allemaal nurses. Op de heenreis zitten ze luid met elkaar te kakelen, en ik versta er natuurlijk weer niks van. Maar goed, ik mag voorin zitten en geniet maar een beetje van de zon en het uitzicht. Als we aankomen bij het kerkje komen er al een aantal vrouwen aanlopen. Samen met een student-nurse zal ik de kinderen gaan wegen. Monica meet de bloeddruk bij zwangere vrouwen en de anderen geven vaccinaties en doen verdere controles. Het wegen begint heel rustig. Af en toe komen er een paar vrouwen en het is goed te doen. Na een tijdje gaat er een sirene wat betekent dat we direct moeten stoppen en de vrouwen de kerk in moeten. Hier krijgen ze een preek van de evangelist en daarna voorlichting over Malaria. Ik kan het slecht volgen omdat de student-nurse ook niet heel goed Engels kan om het te vertalen. Volgens hem is het daarna afgelopen. Maar dat is niet het geval. Ik loop op mn gemakje weer naar buiten. En zie daar tot mijn grote schrik een enorme rij vrouwen staan met hun kinderen, bij de boom waar de weegschaal hangt. Elisja haalt zijn schouders op en we lopen weer naar de weegschaal toe. Het is een geduw en we kunnen amper een kind normaal wegen. Ik vraag aan Elisja of hij wil vragen of de vrouwen netjes in een rij willen gaan staan en ja hoor dat doen ze. Efficient werken is er ook nog niet echt bij. Elisja weegt en ik schrijf het op een soort kaart, maar dat loopt allemaal door elkaar. Het is de bedoeling dat Elisja het gewicht roept en ik het opschrijf. Maar de moeders hebben hun kaart ergens onder hun rokken, dus als het kind gewogen is halen ze die eerst van de haak, dan moeten ze hun kaart zoeken maar ondertussen zijn er alweer 3 andere kinderen gewogen. Ik snap er niks meer van. Dit gaat niet werken. Ik vraag Elisja of hij wil vragen of de moeders hun kaart al gereed willen houden. Dit werkt top! Elisja neemt het alleen wel heel serieus want als ze niet op tijd hun kaart aan mij geven, reageerd hij heel erg bestraffend. Ik moet er wel een beetje om lachen. Over het algemeen schreeuwen de kinderen alles bij elkaar als ze worden gewogen, verbaasde me nogal. Het lijkt me wel prima om een beetje in een draagzak aan een haakje gehangen te worden, maar daar heb ik me in vergist. De ouderen kinderen moeten zelf de haak vast houden en zich optrekken. Vooral de jongetjes vinden dit erg stoer om zo lang mogelijk te blijven hangen. Na dat de hele rij geweest is krijgen we van de 'koster' een lunch. Eerst moeten we met een beetje wasmiddel voor kleding onze handen wassen en dan krijgen we enorm bord rijst met bonen. Ik vraag me af of ik dat weg krijg, maar na zo'n hele dag buiten te hebben gestaan is het prima te eten. Na de lunch gaan we weer terug naar Haydom, het was leuk dit mee te maken.

Verder gaat alles z'n gangetje, we hopen dit weekend weer een tripje te maken om wat meer van het land te zien. We moeten alleen nog even met de driver overleggen waarheen.

Eten blijft hier wel iets waar je veel meer over nadenkt. Het is elke dag maar weer bedenken wat we moeten eten en proberen wat variatie aan te brengen. Maar het is ook wel leuk om met wat je hebt toch iets leuks op tafel te zetten. Je gooit alleen niet voor een week je boodschappenwagen vol. Het is elke dag langs de kraampjes op zoek naar de juiste tomaten, eieren of bananen. En nergens staan prijskaartjes bij. Soms betaal je voor 5 bananen 1500ksh en de andere keer maar 600ksh. Eieren zijn in verhouding wel weer duurder omdat ze zeldzamer zijn. Dus er gaan hier duizenden shillings doorheen voor eieren. Vooral ook omdat we geen vlees eten en ei wel een goede vervanger is. Uiteindelijk kosten ze nog maar 12ct per stuk.

Om het nog een beetje leesbaar te houden stop ik er maar weer mee. Ik zou graag alles van minuut tot minuut willen laten meelezen, maar dat is helaas onmogelijk. Soms lijkt het haast een droom, omdat niks maar dan ook niks te vergelijken is met NL. En dat op maar 10uur afstand vliegen. Het is echt een andere wereld, en waar ik steeds meer achter kom is dat niet geld en spullen het verschil maken. Maar de totale leefwijze en denkwijze is zo anders dat je dat met geld en spullen nooit zal kunnen veranderen. En misschien moeten we dat ook niet willen veranderen. Niet dat ik de mensen aan hun lot wil overlaten, maar er is heel veel voor nodig om deze mensen te begrijpen. Helaas zijn daar deze 2 maanden tekort voor!

O ja ik ging stoppen!

Een lieve groet vanuit Haydom!