Afscheid nemen...

Het heeft even geduurd maar hier dan toch mijn laatste verslag. Niet meer vanuit Tanzania, maar vanuit NL. Ik ben ondertussen alweer een week aan het werk op de longafdeling. Even wennen maar ook wel weer heerlijk om in het nederlands te kunnen communiceren met mijn eigen gezellige collega's, weer een dagstructuur te hebben en een volle werkdag te hebben! Al begin ik de dag niet zonder aan Tanzania te denken en aan de geweldige tijd die ik daar heb gehad. Onvergetelijk en het duurde dan ook wel weer even om mijn draai te vinden. Zoals ze in Tanzania wel eens zeiden: 'Your body is here, but your mind is in Holland'. Dat was de eerste dagen na terugkomst precies andersom. Grappige is dat je dan merkt dat je functioneert op een soort automatische Nederlandse piloot, maar je nog in gedachten door de straatjes van Haydom loopt.

Maar nog even terug naar het laatste weekend. We zouden op maandag aan onze terugreis beginnen. Op vrijdag had ik mijn koffer al gepakt. Als ik dan eenmaal weet dat ik naar huis ga, dan mag het ook wel gelijk. Afscheid nemen is niet leuk, maar ja ook aan deze reis kwam een eind. Onze huishoudster had nog een lekkere bananencake gebakken en die heb ik op de afdeling gebracht als bedankje. Ook de moeders van de tevroeggeboren baby's die er tijdens mijn verblijf al die tijd waren heb ik afscheid van genomen.

Ook heb ik afscheid genomen van Uda. Ik heb haar nog even opgehaald en een rondje mee gewandeld. Het was raar om haar achter te laten. Ook al weet ik wel dat ze goed verzorgd wordt en dat wel een geruststellende gedachte is.

De laatste zaterdag kan ik me niet meer zoveel van herinneren. Volgens mij hebben we nog vooral genoten van het zonnetje en op tijd naar bed gegaan, omdat ik de volgende morgen vroeg met Sam weer op bezoek zal gaan naar zijn moeder en fam. in Dongobesh. We gaan om 7.00uur met een mini-bus. Ook zijn zusje en broertje reizen mee. De minibus zit helemaal vol en we passen er maar nauwelijks bij. Welliswaar met onze benen afgeklemd tussen wat fietsbanden maar we kunnen in ieder geval zitten. Aangekomen in Dongobesh zijn we nog niet bij zijn moeder, die woont nog zeker een kwartier rijden van het ‘centrum' vandaan. Maar daar heeft Sam een oplossing voor. Er komen 2 motoren aangereden!! Gelukkig heb ik een lange weide rok aan dus ik kan er makkelijk achterop. Er wordt wel wat grinnikend toegekeken, maar daar trok ik me maar even niks van aan. Sam springt ook achterop en zo zitten we met zijn drieen op een motor en vertrekken we. De ‘motor-taxi-chauffeur' rijdt erg netjes en zo komen we aan bij zijn moeder. Ik krijg een warm onthaal en dan verdwijnt ze weer in haar hutje om het eten verder klaar te maken. Sam neemt me mee voor een wandeling. We komen langs de school waar hij vroeger als kind heeft gezeten en hij laat mij de plaatsen zien waar hij vroeger heeft gespeeld. Er komen veel verhalen naar boven en hij verteld over zijn jeugd en hoe hij is opgegroeid. Erg indrukwekkend en bijzonder om iemand zijn leven zo te leren kennen. Het zal dan ook niet gemakkelijk zijn om de volgende dag afscheid te moeten nemen.

Als we terug komen bij de hut zijn er 2 stoelen versierd met kanga's. En wij krijgen als eerste te eten terwijl de rest toekijkt. Toch een beetje ongemakkelijk, maar goed dit is hoe het gaat en Sam zegt dat het geen probleem is. Hij doet een kort gebed en dan krijgen we heerlijk te eten. Pompoen-ugalie met een soort pompoenmoes en een beker warme melk. Het smaakt echt heerlijk. Lastig is dat ik niet met de familie kan communiceren, maar Sam vertaald af en toe als ik wat wil vragen of als de familie wat tegen mij wil zeggen. Als we gegeten hebben hoor ik alweer 2 motoren aankomen. Ik geef de familie nog wat kleren die ik heb meegenomen, en tot mijn verbazing heeft Sam ook wat kleding meegenomen voor de mannen van zijn zussen. Dan nog even een familie foto maken, waarbij ik ook weer wat kleden omgeknoopt krijg. En dan is het ook hier afscheid nemen. Ik wordt stevig omhelst en krijg gelukwensen mee. We springen achterop de motor en gaan weer terug naar Dongobesh om op tijd de bus terug naar Haydom nog te halen. Helaas hebben we die gemist. Dus dat wordt wachten op goed geluk of er nog een bus komt. Sam moet nog even het dorpje in, maar ik besluit om op de bus te wachten om te voorkomen dat we (als er nog één komt) de bus weer missen. Langs de kant zitten wat meisjes/vrouwen pinda's en koekjes te verkopen. Ze maken een praatje en vinden het geweldig dat ik een paar Swahili-woorden kan. Alleen reageren ze iets te enthousiast want vervolgens beginnen ze hele verhalen in het Swahili, maar ja dat kan ik echt niet volgen. Eén meisje begint ondertussen mijn haar te vlechten en anderen zitten met grote ogen me aan te storen. Met handen en voeten en een mix van Swahili en Engels, is het een gezellige boel. Ik krijg koekjes en een soda (die ik uiteindelijk wel moet afrekenen) en na een uur komt er eindelijk een bus. De bus zit uiteraard weer overvol en het begint ondertussen te regenen. Niet alleen buiten maar ook in de bus waarvan het dak zo lek is als een zeef! Waar je vaak moet vechten om te kunnen zitten, zijn binnen de kortste keren de stoelen leeg en staat iedereen in het middenpad omdat het dak precies lek is boven de stoelen. De mensen houden echt absoluut niet van kou. Ik zit ook te bibberen en de mannen achter mij vinden dat Sam zijn Masai-kleed moet afstaan aan mij. Ik wordt er bijna compleet ingerold, maar het zit wel heerlijk warm. Onderweg komen we 2 keer vast te zitten in de modder en moeten alle mannen er uit om te duwen. Aangekomen in Haydom stap ik een beetje te snel uit de bus, en glij ik uit in een grote plas met enorm veel modder. Ik zit er helemaal onder, en de regen komt nog steeds met bakken uit de lucht. Ik wist niet dat het daar ook zo koud kon zijn!

'S Avonds gaan we weer vroeg naar bed, we zijn ook nog even bij Koen en KLaske onze nederlandse buren geweest om gedag te zeggen. Monica zal de volgende morgen met de public landcruiser om 5.00uur vertrekken naar Arusha. En ik ga om 9.10uur met het vliegtuigje van de MAF naar Arusha.

Om 9.00uur loop ik nog even snel langs het weeshuis om Uda nog haar knuffel te brengen waar ze altijd bij ons mee speelde. Ik geef haar een dikke knuffel en daarna geef ik het beestje. Ze kijkt er even naar maar gooit het dan resoluut weg en klemt zich weer stevig aan me vast. Of ze wil zeggen van: ‘je kan me echt niet afschepen met een knuffeltje'! Ik moet toch echt gaan anders mis ik misschien mijn vliegtuig! Om precies 9.10uur sta ik netjes op het vliegveld. Maar nog geen vliegtuig te zien. Er zit wel een mannetje te wachten bij een hokje maar die kan geen engels. Dus ik ga nog maar even in het zonnetje zitten wachten. Na een half uur nog geen vliegtuig te zien. Ik krijg het toch wel een beetje benauwd. Heb ik me nu in de tijd vergist, of zelfs in de dag?? Even later komt er een auto van het ziekenhuis aanrijden en die kan me vertellen dat het vliegtuig vertraging heeft. Na nog een uur wachten hoor ik eindelijk het vliegtuigje aankomen. Ondertussen verzamelen zich al wat mensen uit Haydom om te komen kijken en me uit te zwaaien. Ook Sam heeft even zijn werkdag onderbroken om gedag te komen zeggen. Na de bagage ingeladen te hebben vertrekken we dan echt en gaan we de lucht in. Onder me zie ik Haydom en de mensen zwaaien! Niet te beschrijven hoe bijzonder dat is om zo weg te gaan.

In de middag komen we aan in Arusha waar Monica al in het hotel is. We verblijven daar 1 nacht om op dinsdag met de shuttle naar Nairobi te gaan. De reis verloopt voorspoedig totdat we bijna bij Nairobi zijn. Een tegenligger waarschuwt de driver voor iets wat we niet helemaal begrijpen. Maar een paar honderd meter verderop zien we ineens een vrachtwagen met een grote benzinetank die brandend langs de weg ligt. De vlammen slaan er aan alle kanten uit en een dikke rookwalm waait over de weg. De driver stopt en we vragen ons af wat hij gaat doen. Terug is een optie maar dat betekent wel een paar uur omrijden waardoor we ons vliegtuig mogelijk niet gaan halen, er langs is een groot risico met een grote kans op ontploffingsgevaar. Ik ben de hele vakantie nog niet heel erg bang geweest, maar nu breekt het zweet me wel uit. De driver overlegt even met de man naast hem, slaat een kruisje en geeft plankgas. Ik hou mijn hart vast en durf niet te kijken. Het wordt helemaal stil in de bus en iedereen houdt zijn adem in. Zo hard als de bus kan rijden we langs de truck en iedereen haalt opgelucht adem als we er veilig voorbij zijn. De schrik zit nog wel een tijd in mijn lijf en ben dan ook erg dankbaar en realiseer me dat het een wonder is dat we veilig op het vliegveld zijn aangekomen.

We eten nog wat en dan nemen Monica en ik afscheid. Monica vliegt een uur later. Wat niet zo slim is dat ik nog een ontzettend grote bak koffie heb genomen voordat we het vliegtuig in gaan. Ik hoopte de hele nacht te kunnen slapen, maar daar is werkelijk waar niks van terecht gekomen. Helaas! In Parijs moet ik nog een keer overstappen en dan op woensdagmorgen 27 juni om 9.10uur zie ik mijn ouders, mijn zus en Gerda weer en ben ik weer terug in Nederland! Het avontuur is weer voorbij. Ik zal het vreselijk gaan missen!

Ik wil iedereen bedanken voor de belangstelling en meeleven tijdens mijn reis. Ook de reacties waren erg leuk! Lang niet alles wat we hebben meegemaakt staat in deze verhalen, maar ben zeker bereid met alle plezier te vertellen en nog veel meer foto's te laten zien!

Lieve groet,

Andrieske

Laatste week...

Laatste week...

Onze laatste week is alweer bijna voorbij. Ondertussen ben ik al een beetje mijn koffer aan het inpakken omdat we maandag vertrekken richting Nairobi. We zullen er 2 dagen over doen. Maandagochtend vlieg ik naar Arusha, daar zullen we een nacht blijven en dan de volgende dag met de shuttle-bus naar het vliegveld van Nairobi. Monica en ik hebben verschillende vluchten. Dus dat is best wel spannend omdat ik alleen terug zal vliegen. Woensdagochtend rond half 9 hoop ik weer te landen op schiphol. Een heel raar idee. Ik heb ontzettend veel zin om iedereen weer te zien, maar eigenlijk wil ik nog helemaal niet weg uit Haydom. Dilemma... Misschien is het een idee als iedereen hier naar toe komt om vakantie te vieren? Dan boek ik er nog een paar weken bij!! ;-)

Vandaag heb ik overal afscheid genomen. Meest zware was toch wel om afscheid te nemen van het weesmeisje Uda(gambo). En of ze het aanvoelde, ze liet me niet meer gaan en was hevig verontwaardigd. Hopelijk vinden ze lieve ouders die voor haar kunnen zorgen. Al had ik haar natuurlijk het liefst zelf in mn koffer mee naar huis genomen!

De verzorgers van het weeshuis en de verpleegkundige van de neonate-afdeling heb ik getrakteerd op een bananencake, zelf gemaakt door onze housmaid en echt ontzettend lekker. Wat eten betreft hebben we hier niet hoeven klagen.
Het was elke dag wel weer een kunst om iets anders op tafel te zetten en bij elk kraampje zijn de prijzen verschillend, maar aan groente en fruit (ook al was het niet een heel breed assortiment) geen gebrek. Je probeerd er wat van te maken. Vorige week hebben we 2 pompoenen van een vrouw gekregen, met wat geknutsel en de aanwezige kruiden hebben we nog een lekker soepje op tafel kunnen zetten.
Afgelopen week hebben we niet veel meer gedaan. Vooral nog even van het zonnetje genoten en nog een beetje van de sfeer van Haydom genoten. Ik heb ongeveer alle gerechten van Haydom wel geprobeerd dankzij Samuel. Die heeft me meegenomen naar alle 'restaurants'van Haydom. Het ene 'restaurant' heeft weer de specialiteit chicken, en de andere weer een omelet gebakken met chips (patat). Ze hebben hier zelfs een soort 'snackbar'. Een jongen net buiten de poort heeft een wok met olie en bakt daar patat in. Je kan per portie bestellen en dat doet hij dan in een plastic zakje voor thuis. En nog lekker ook! Wel altijd verse vragen, anders krijg je een portie uit een grote tupperware emmer van misschien een dag uit.
En waar ik thuis gruwel van een kippenpoot, eet ik hier bijna een kip tot op het bot. Geitenvlees eet ik nog niet zoveel, maar de jus waarin het gemaakt is, is wel weer ontzettend lekker met rijst!

Bijna brand...
We hebben de luxe dat we een broodrooster hebben, alleen wil dat niet zeggen dat het ook een veilige broodrooster is. Afgelopen donderdag stopte ik er 2 broodjes in, daarna schonk ik een kopje instant-koffie in en ging op mijn gemakje buiten zitten. Na even gezellig te zitten kletsen met Monica ruik ik ineens een beetje een brandlucht. Ik schrik me helemaal naar en vlieg naar binnen waar het echt helemaal blauw staat van de rook. Er was bijna niet doorheen te komen. Vlug de stekker er uit getrokken en de broodrooster naar buiten gegooid. En ja de broodjes waren echt helemaal verkoold. Blijkbaar werkte de functie automatisch afslaan niet echt meer. Het was wel echt even schrikken. De stank in huis was echt vreselijk en helemaal doorgetrokken in de slaapkamers, gelukkig was het na ruim een dag een stuk minder.

Terugkijkend op de afgelopen weken kan ik alleen maar zeggen dat het voorbij gevlogen is. Het waren geweldige weken waarin we enorm veel gezien en meegemaakt hebben. Niet alleen het werk in het ziekenhuis, maar ook alles er omheen. Ik heb vooral genoten van de lokale bevolking hier en om de cultuur te leren kennen. Het was niet altijd makkelijk door de taalbarriere wat soms ook wel wat frustraties opleverde, maar met een beetje een mix van engels, swahili en nederlands kom je een heel eind. Het werk in het ziekenhuis heeft veel indruk op me gemaakt, de weken waren eigenlijk te kort om echt veel werk te kunnen verzetten. Maar ik heb het gezien als een geweldige ervaring en om er achter te komen of werken in een Afrikaans ziekenhuis iets voor me is. En dat is het zeker!
We gaan nog even genieten van ons laastste weekend hier en als ik mijn volgende en laatste verslag typ zijn we alweer terug in NL. En ik hoop jullie daar nog veel meer te kunnen vertellen!!

Lieve groeten uit Haydom

Van het ene uiterste in het andere....

Even weer een update over het leven hier. Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik moet beginnen want er is weer zoveel gebeurd. Maar goed, laat ik beginnen bij vorig weekend. Ik had al wel een paar foto's geplaatst maar nog even een verhaal erbij.

Weekend Lake Manyara en Karatu
We zijn vroeg in de ochtend vertrokken naar Lake Manyara, een ontzettend mooi park met veel regenwoud. Een hele andere omgeving dan het vorige park waar we met mijn ouders zijn geweest. Clement was weer onze driver, nou ja eigenlijk Ricardi. Een jonge man die 6 weken in een afkickkliniek heeft gezeten hier in Haydom. Clement wil hem leren om gids en driver te zijn en halverwege onze heenreis mag Ricardi rijden. We beginnen onder in het park wat niet de toeristische route is dus daar hebben we geluk mee.Zo zien we veel meer van het park. De toeristische route begint boven in het park en halverwege gaan de drivers weer terug. Wij gaan van onder helemaal het park door. We zien weer ontzettend veel dieren. Deze keer ook zwijntjes, flamingo's en nijlpaarden. Ontzettend mooi om te zien. Clement tettert de oren van ons hoofd om alles maar zo goed mogelijk uit te leggen. Soms worden we daar een beetje moe van, omdat het ook heerlijk is om gewoon een beetje rond te kijken. Maar ja... het is z'n werk. Halverwege de tocht stoppen we bij een Lodge. Een ongelooflijk luxe verblijf midden in de natuur. De slaapplaatsen zijn in bomen gebouwd en het is ontzettend mooi. Wel een enorm contrast met waar we vandaan komen. Waar mensen in Haydom in vodden lopen, betalen de toeristen hier honderden dollars voor een overnachting. We moeten even omschakelen. We vervolgen onze toch door het park en vertrekken naar Karatu. Een plaatsje dicht bij het park wat vooral in het hoogseizoen een tusenstop is voor toeristen. We overnachten in een eenvoudig guesthouse voor 15.000ksh (€7,50 per nacht voor 2 personen). Daarbij moeten we de geluiden die de hele nacht doorgaan maar voor lief nemen.
De volgende morgen worden we al vroeg wakker gemaakt door Ricardi om naar de kerk te gaan. De kerk is naast het guesthouse, maar Ricardi staat er op ons met de auto te brengen. Instappen en uitstappen kost meer tijd dan even lopen, maar we laten ons netjes als koninginnen afzetten bij de kerk. De kerk is al overvol en de mensen zitten in de 'vensterbanken'. Wij blijven netjes achterin staan maar worden al snel naar een plekje gebracht om te kunnen zitten. We kunnen bijna niet ademhalen zo weinig ruimte, maar goed we maken gebruik van het aanbod. Een duitse dominee gaat voor en er is een blazersensemble uit duitsland aanwezig. Ook een aantal koren vanuit de omgeving waaronder het koor uit Haydom. Ze zien er geweldig uit en het is leuk om ze hier terug te zien. Omdat de dienst in het Swahilli is kunnen we er helaas weinig van volgen. Na de dienst is er zoals gebruikelijk weer een veiling. Samwel (man van de postoffice hier en lid van het koor) staat naast ons. Ik had m al eerder ontmoet en al wel is praatje gemaakt. Tijdens de veiling komt er een hele mooie lap stof voorbij, Samwel vraagt of ik het mooi vind. Ik zeg ja zonder er bij na te denken. En ja hoor hij is aan het bieden. Voor 22.000ksh (wat hier een behoorlijk bedrag is) is hij de hoogste bieder. De 'veilingmeesteres' komt met de lap stof en wil deze aan Samwel geven. Maar die geeft aan dat het een kado is voor mij. Voor ik het weet word ik gedrapeerd in een enorme lap stof ten overstaande van de hele gemeente. Ik voel me een beetje klein worden, maar voel me wel vereerd met zo'n mooi kado. Daarnaast was het zo vroeg nog erg koud, dus het had ook nog een goede functie ;-). Nadat de veiling is afgelopen brengt Ricardi ons weer naar het guesthouse. Maar uiteraard niet zonder een omweg. De mensen hebben hier allemaal vrienden of fam zitten die ze even een minuut (lees: minstens een half uur met lunch of thee) willen bezoeken. We zijn er niet zo blij mee om weer overal heen gebracht te worden, maar we drinken beleefd onze thee op. De rest van de dag verloopt rustig en we vertrekken eind van de middag weer naar Haydom. Het weekend is weer voorbij.

Werkweek + nachtdienst
De rest van de week werk ik weer een beetje overal en nergens. Er zijn veel kinderen ziek in het weeshuis dus daar kunnen ze wel wat hulp gebruiken. Verder zijn er op de afdeling neonatologie 2 drielingen geboren. Ongelooflijk!! Ontzettend klein en ik begrijp een dag later dat ze het niet allemaal hebben overleegd. Heel erg! Ik begin nu elke morgen met wegen van de kinderen in de prematuur-room. Een kamer waar de veel te vroeg geborenen liggen met hun moeders. De moeders beginnen me te leren kennen en zijn erg trots als ik kan opschrijven dat de kindjes groeien. Eén moeder mag vandaag met haar kindje naar huis en ik breng haar een foto die ik de eerste week heb gemaakt van haar met haar kindje. Het kindje is goed gegroeid en heeft ondertussen bolle wangen. Mooi om te zien dat zo'n kindje naar huis kan, maar ook wel spannend hoe het daar zal gaan.
Lucy een nurse uit Kenia vraagt of ik het leuk vind een nachtdienst mee te draaien vrijdagnacht op de verlosafdeling. Dat lijkt me wel leuk en vrijdagavond 21.00uur start ik met de nachtdienst. Tot mijn verbazing zie ik alle verpleegkundige met dikke vesten over hun uniform lopen en dikke mutsen. Het ziet er komisch uit die mutsen. Van fleecemutsen met vlechtjes aan de zijkant tot skimutsen. Het schijnt erg koud te zijn 's nachts maar het is naar mijn idee nog erg warm. De eerste bevalling kondigt zich al aan. Er zijn 4 eenpersoonskamers waar vrouwen bevallen en de rest ligt aan het eind van de gang (ook 4 vrouwen naast elkaar) waar alleen een gordijn tussen hangt om hen af te scheiden van de rest van de gang. In de gang liggen mannen te slapen met een kleed over zich heen en vrouwen (fam van de moeders) zitten te wachten tot de baby geboren is. De eerste 2 uur zijn nog niet voorbij of er zijn al 3 baby's geboren en er volgen er nog 3. In die tijd liggen verschillende nurses op een bureau of op een stoel te slapen. Ik blijf me verbazen. Ondertussen neem ik nog een kijkje bij de prematuren en drink een kop chai. Tegen een uur of 3 vind ik het wel welletjes, de bevallingen laten verder op zich wachten en iedereen zit een beetje te niksen. Twee nurses brengen me terug naar ons huis en ik duik lekker mn bed in om nog een paar uur te kunnen slapen. En dan is het alweer weekend.
O afgelopen week ben ik ook weer naar het koor geweest op woensdag en vrijdag. Woensdag was een beetje een domper want er was alleen soort evaluatie over de trip naar Karatu die ze hadden gemaakt. Vrijdag was beter. Theresa (de duitse arts) ging ook met me mee. Ze hadden de songs uitgeschreven zodat we het beter konden volgen. Het was alleen nog niet zo makkelijk om de tekst en de melodie en de bewegingen tegelijk in te studeren. Maar het was wel weer leuk om te doen.
Ook ben ik nog naar een prayermeeting geweest van de Noren en Nederlanders. Dit is op donderdagavond. Er wordt koffie gedronken, een gedeelte uit de Bijbel gelezen en met elkaar gebeden voor de patienten, het ziekenhuis en overige dingen. Erg goed om mee te maken en ook fijn om met elkaar te praten over de situatie hier. Iedereen beleefd het op zijn/haar eigen manier.

Bruiloft en begrafenis
(om een goed beeld bij dit verdere verhaal te krijgen: zie foto's)
De volgende morgen vertrekt Monica met Alex(andra) onze huisgenoot naar een project waar Alex mee bezig is. Ik slaap uit om daarna met Samwel de omgeving te gaan verkennen. Ik ben netjes klaar op de afgesproken tijd maar geen Samwel. Na anderhalf uur bel ik en hij is net onderweg hier naartoe maar de plannen zijn veranderd, legt hij later wel uit. Oke, het is Africa, ik had het een kunnen weten! ;-) Samwel ziet er ontzettend netjes uit en het blijkt dat hij deze dag is gevraagd om master of ceremony te zijn bij een bruiloft. Waar in nederland stellen er soms een half jaar of jaar over doen om een bruiloft voor te bereiden, wordt hier op de ochtend van de bruiloft nog een ceremoniemeester geregeld. Hilarisch! Het schijnt dat Samwel dit als soort bijbaantje heeft. Hij vraagt of ik het leuk vind om mee te gaan en dat lijkt me wel wat. Wat is nou leuker dan gast te zijn op een buitenlandse bruiloft. Ik kleed me zo ver mogelijk zo netjes mogelijk aan en we vertrekken naar een soort van conferentiecentrum. Dit is een soort hal bij een hotel die wordt gebruikt voor huwelijken. Er zijn een aantal mensen bezig met optuigen van de hal. Ik vraag of ik kan helpen en dat kan. Ik mag strikjes van glazen knippen die bij een vorige bruiloft zijn gebruikt,de schimmel zit onder in het glas en is er niet uit te krijgen. Geen probleem, gewoon nieuw strikje er omheen en een servetje er in. Daarna balonnen opblazen die stuk voor stuk kapot knallen. En de hele hal wordt versierd met gekleurde lakens. Zwart, roze en wit inclusief kerstverlichting. Het is erg leuk om te doen en zo een beetje de sfeer mee te maken. Om 16.00uur zou het bruidspaar moeten arriveren. Ondertussen komt sinds weken de regen weer met bakken uit de lucht. Maar om 16.00uur geen bruidspaar. Samwel verteld dat de benzine op is en ze pech hebben. En de kerkdienst is wat uitgelopen. Ondertussen is het al 18.00uur! Eindelijk om 18.30uur hoor ik een hoop trompetten buiten en daar komt de auto. Het begint al een beetje donker te worden. Met een hoop lawaai van trompetten en gillende vrouwen die om de auto springen stapt het bruidspaar uit. Naar mijn idee is het best een rijke familie aan de kleding te zien. Binnen is het al redelijk donker dus de videograaf gebruikt een enorme bouwlamp om ze goed in beeld te krijgen, dat het bruidspaar hier totaal door verblind raakt maakt ze niet zoveel uit. Ondertussen blért Samwel de hele ceremonie aan elkaar afwisselend met muziek die net iets te hard staat. De familie wordt stuk voor stuk welkom geheten met daarna een hoop trompetgeschetter. Als het bruidspaar zit wordt de 'bruidstaart' binnen gebracht. Onder een wit laken ligt een geit waar alleen de geitenkop met een dot gras in zijn bek van te zien is. Het laken wordt er afgehaald en dan zie ik iets ongelooflijks. De geit is geroosterd en op de geit zitten saté-prikkers met wortel en komkommer geprikt. Er wordt een stuk geit afgesneden en op een prikkertje gedaan, en zoals bij ons geven ze elkaar een hap. Daarna komt een ander soort bruidstaart maar die wordt door het bruidspaar aan wederzijdse ouders gegeven. Dan komt de champagne. Deze is zou oud of slecht dat zelfs na enorm veel schudden en trekken aan de dop deze er nog niet af vliegt. Na een hoop gedans vliegt deze er eindelijk af en is de champagnefles al ongeveer leeg. Het was ongelooflijk om mee te maken. Ondertussen loopt de videograaf nog steeds met de grote bouwlamp rond zodat een deel van de mensen niks kan zien. Samwel kletst nog steeds door en krijgt smsjes tussendoor vanuit de zaal met gelukwensen voor het bruidspaar die worden voorgelezen. Eenvoudige manier van kaartje sturen. De hele ceremonie lijkt afgelopen als het bruidspaar weer naar buiten loopt, maar wat ik niet had gezien was dat er buiten een hele tafel met pannen eten klaar staat. En ja hoor het bruidspaar komt weer terug met een bord eten. En de geit wordt verder aangesneden. Opzich ben ik wel blij met het eten want ondertussen zit ik al vanaf 14.00uur tot nu toe (ongeveer 20.30uur) alles een beetje te bekijken met een lege maag. Ik wordt opgehaald om als gast als eerste eten te halen. Een bord vol met rijst, vlees, salade en meloen. Geen bestek, dus dan maar met de handen zoals iedereen. Dan is het tijd voor kado's, met weer veel gedans en lawaai worden deze overhandigd. De smsjes stromen nog steeds binnen afgewisseld met toespraken waar geen eind aan lijkt te komen. Eindelijk lijkt het voorbij te zijn want de mensen vertrekken. Maar omdat het een eind lopen is van het ziekenhuis en ik niet alleen over straat kan in het donker moet ik nog wachten op Samwel die nog steeds aan het woord is. Uiteindelijk om 22.00uur gaat de microfoon uit en vertrekken we naar huis. Als ik weer thuis ben komt de ontlading. Monica is nog wakker en ik vertel het hele gebeuren van die dag. Omdat ik de hele avond beleefd heb zitten toekijken, maar het zo bizar allemaal was moet ik zo vreselijk lachen. Vooral als ik terugdenk aan de serieuze gezichten van het bruidspaar. Het is geweldig om zoiets mee te maken, maar eigenlijk niet na te vertellen. Ik hoop jullie toch een beetje een indruk te hebben gegeven.

De volgende ochtend ga ik naar de kerk, er zit een engels sprekende man naast me dus dat is wel fijn. Zo krijg ik iets meer van de dienst mee. Na de dienst word ik gevraagd om mee te gaan om de familie van Samwel te bezoeken in Dongobesh, een plaatsje 40km verderop. Samwel zelf heeft geen rijbewijs dus iemand van het ziekenhuis zal ons er heen brengen. Wat ik nog niet weet is dat we naar een begrafenis gaan. En degene die in de landcruiser zitten ook weer allemaal een soort van familie van elkaar zijn. Amon (de eigenaar van de auto) vraagt of ik autorijden leuk vind en of ik mijn rijbewijs bij me heb. En ja laat ik die nu net in mijn tas hebben zitten. Ik had alleen nog niet door dat hij er op doelde of ik misschien wilde rijden. En dat lijkt me best leuk om een stukje te rijden. Voor ik het weet zit ik achter het stuur en gaan we. Na een tijdje kom ik er achter dat ik niet zomaar even voor de lol een stukje mag rijden, maar dat ik gewoon de driver ben van de 40km lange heenweg!! Een ontzettend leuke belevenis. Amon heeft een driver maar die is al in Dongobesh en kan alleen de terugweg rijden. Het moet wel een beetje bijzonder gezicht zijn geweest, een landcruiser vol zwarte mannen met een blanke vrouw achter het stuur. Een beetje spannend was het wel omdat de wegen erg slecht zijn, tegenliggers niet heel voorzichtig rijden en soms op je af lijken te komen + dat het stuur ook nog is aan de rechterkant zit en je links moet rijden. Maar gelukkig komen we veilig aan in Dongobesh.

Na een snelle lunch gaan we naar een grote tuin waar allemaal mensen verzameld zijn. Samwel vraagt of ik iets met lange mouwen bij me heb. Ik snap het niet zo goed want het is meer dan 30graden maar ik doe het maar aan. Na een tijdje wordt het me duidelijk: ik ben op een begrafenis. Mijn engelse woordenkennis had me even in de steek gelaten toen ik die morgen een sms kreeg met de vraag of ik mee ging naar een funeral (begrafenis) en familiebezoek. Waar ik ook nog is enthousiast op reageerde met: 'O nice! Thanks for invitation'.
De vrouwen lopen allemaal in lange doeken rond en ook om hun hoofd. Ik voel me wel een beetje opgelaten maar gelukkig heb ik nog een sjaaltje in mijn tas die ik om mijn hoofd kan doen. Ligthness (meisje van het koor) is er ook en ik ga bij haar zitten. Het blijkt om een 36 jarige vrouw te gaan die al erg lang ziek is. Ze heeft nooit kunnen praten en had waarschijnlijk ook aids zo laat ik me vertellen. Er worden wat toespraken gehouden en dan is het tijd om afscheid te nemen. Het is een groot contrast met de dag ervoor en ik voel me dan ook niet helemaal op mijn gemak. Na de ceremonie gaan we verder om de familie van Samwel te bezoeken. Nu zit de auto ondertussen niet meer vol met mannen, maar vol met vrouwen die onderweg afgezet moeten worden. Een soort van geïmproviseerde taxi zeg maar.
Als we aankomen bij het ‘huis' van Samwel schrik ik wel. Je weet dat er veel armoede is, maar als je dan ineens bij familie komt van iemand die je goed hebt leren kennen is het wel even slikken. Het is niet meer dan een lemen hut met een ingezakt dak. Binnen is het erg donker en is het eigenlijk één grote ruimte. Op palen liggen wat matten waar zijn familie slaapt, en daaronder staan wat beesten en ligt wat eten. Buiten lopen wat beesten rond en een paar kleine kinderen van zijn zussen die in een lemen hut daarnaast wonen. Samwel legt uit dat hij ze af en toe wat geld brengt maar eigenlijk niet voor ze kan zorgen omdat hij aan zijn eigen toekomst moet denken. Hij heeft het geluk gehad naar school te hebben gekund met steun van een Noors echtpaar die hier hebben gewoond, alleen het trieste is wel dat hij zijn familie in armoede heeft moeten achterlaten. Het betekent hier de kans pakken die je krijgt voor een eigen toekomst.Daarnaast geeft zijn vader helaas vaak al het geld uit aan drank, dus geld geven is niet altijd een goede optie. Het is een ingewikkeld verhaal en ik ga er met gemengde gevoelens vandaan.

Ondertussen hebben we de driver gevonden en met weer een auto vol andere mensen gaan we terug naar Haydom.
Het was een weekend om nooit te vergeten door al de verschillende dingen die ik heb gezien en van zo dichtbij heb meegemaakt. Op deze manier leer ik de bevolking steeds beter kennen en beetje bij beetje de cultuur te begrijpen.

Ik hoop dat jullie weer een beetje een beeld hebben van wat ik hier zoal beleef. En ik denk dat ik nog genoeg verhalen heb om te vertellen als ik weer thuis ben, maar daar wil ik nog lang niet aan denken!

Iedereen weer erg bedankt voor de reacties, echt heel erg leuk om te lezen!

Al bijna op de helft...

Ongelooflijk maar waar, we zijn alweer bijna 3 weken verder. En we hebben alweer genoeg meegemaakt.

Afgelopen week heb ik meegelopen op de polikliniek voor moeder en kind. In een rond gebouw met een binnenplaats en daaromheen 17 kamers vinden verschillende onderzoeken of behandelingen plaats. Kamer 1 is receptie, 2 wegen, 3 vaccineren enz.. Ik ben begonnen op de vaccinatiekamer, maar doordat het er vol stond met student-nurses heb ik Bertha (hoofdzuster) maar weer opgezocht want kon me niet echt nuttig maken. Dat is wel het lastige dat je de studenten niet voor de voeten wil lopen. Bertha is verantwoordelijk voor de hele poli. Doet ook de hele dag alles door elkaar. We beginnen met echo's maken bij zwangere vrouwen. Schedelomtrek wordt gemeten, de ruggengraat en hartslag. Ik mag alles noteren. Na een tijdje komt er een dokter binnen met de mededeling dat er een minister van volksgezondheid is. Werk wordt onderbroken, we gaan een kantoortje in, een hoop gepraat waar ik niks van volg, de moeders moeten maar wachten en na half uurtje gaan we weer verder. Na weer even bezig te zijn valt de stroom uit. Werk wordt onderbroken, moeders moeten wachten en ik ga maar is een beetje rondkijken in de andere kamers. Na een tijdje gaan de lampen weer aan, Bertha komt me halen en we gaan verder met de echo's. Een moeder met vermoedelijk een tweelingzwangerschap komt binnen, en het blijkt waar te zijn, maar tot onze verbazing zien we nog een hoofdje. Er moet een expert bij komen om dit te bevestigen. Dit kan niet vandaag dus de moeder moet een andere keer terug komen. Jammer, had het graag willen weten, maar misschien kom ik er nog achter. Dan laat ik het jullie ook weten.

Markt

Aan het einde van de dag zijn we naar de grote markt geweest, dit is 2x per maand en er worden kleding en schoenen verkocht. Ongelooflijk wat je daar ziet. Kleedjes met bergen (tweedehands) kleding en rijen schoenen. Af en toe zie je een H&M kledingstuk er tussen liggen. Ga er toch is proberen achter te komen waar dit allemaal vandaan komt. Bij een kleedje met rokken zie ik een mooi gebloemde rok liggen. Geen idee wat het kost, maar een lange rok erbij kan hier geen kwaad. Hij is 4000ksh (€2,-), daar kan ik m niet voor laten liggen.

Koor

Op de terugweg van de markt lopen we langs de kerk, daar hoor ik mensen zingen. Ik ben wel nieuwsgierig geworden en ga even kijken. Het blijkt het koor van de kerk te zijn. Na 2 swingende nummers (het is niet voor niets Afrika) wil ik naar huis gaan als ik wordaangesproken door iemand van het koor. Hij vraagt of ik vaker kom luisteren. Ze blijken te oefenen op ma-wo-vr en soms ook nog op zaterdag. Dat is wel wat anders dan 1x per week in NL. Ik geef aanhet erg leuk te vinden en vraag of ik een keer mee mag doen. En dat mag gelijk al! Ik word meteen vooraan gezet en ook al zijn de nummers in het Swahili. Ik doe de bewegingen gewoon een beetje mee. Na de 'repetitie' gaat iedereen zitten en leest een vrouw een stuk uit de Bijbel met een complete preek er achteraan. Daarna word ik welkom geheten en zouden ze het erg leuk vinden als ik de volgende keren weer mee kom repeteren. Ik bedank ze voor het aanbod en zeg dat ik er zeker over zal nadenken, maar 4x in de week wel wat veel vind. Maar wie weet, na het werk een uurtje zingen en swingen is best een leuke bezigheid. Al ben ik wel een stuk minder flexibel dan de rest van het koor. ;-)

Outreach

Vandaag zijn we met de landcruiser meegeweest naar een dorpje 30km verderop. Ik word in een landcruiser gestopt met allemaal nurses. Op de heenreis zitten ze luid met elkaar te kakelen, en ik versta er natuurlijk weer niks van. Maar goed, ik mag voorin zitten en geniet maar een beetje van de zon en het uitzicht. Als we aankomen bij het kerkje komen er al een aantal vrouwen aanlopen. Samen met een student-nurse zal ik de kinderen gaan wegen. Monica meet de bloeddruk bij zwangere vrouwen en de anderen geven vaccinaties en doen verdere controles. Het wegen begint heel rustig. Af en toe komen er een paar vrouwen en het is goed te doen. Na een tijdje gaat er een sirene wat betekent dat we direct moeten stoppen en de vrouwen de kerk in moeten. Hier krijgen ze een preek van de evangelist en daarna voorlichting over Malaria. Ik kan het slecht volgen omdat de student-nurse ook niet heel goed Engels kan om het te vertalen. Volgens hem is het daarna afgelopen. Maar dat is niet het geval. Ik loop op mn gemakje weer naar buiten. En zie daar tot mijn grote schrik een enorme rij vrouwen staan met hun kinderen, bij de boom waar de weegschaal hangt. Elisja haalt zijn schouders op en we lopen weer naar de weegschaal toe. Het is een geduw en we kunnen amper een kind normaal wegen. Ik vraag aan Elisja of hij wil vragen of de vrouwen netjes in een rij willen gaan staan en ja hoor dat doen ze. Efficient werken is er ook nog niet echt bij. Elisja weegt en ik schrijf het op een soort kaart, maar dat loopt allemaal door elkaar. Het is de bedoeling dat Elisja het gewicht roept en ik het opschrijf. Maar de moeders hebben hun kaart ergens onder hun rokken, dus als het kind gewogen is halen ze die eerst van de haak, dan moeten ze hun kaart zoeken maar ondertussen zijn er alweer 3 andere kinderen gewogen. Ik snap er niks meer van. Dit gaat niet werken. Ik vraag Elisja of hij wil vragen of de moeders hun kaart al gereed willen houden. Dit werkt top! Elisja neemt het alleen wel heel serieus want als ze niet op tijd hun kaart aan mij geven, reageerd hij heel erg bestraffend. Ik moet er wel een beetje om lachen. Over het algemeen schreeuwen de kinderen alles bij elkaar als ze worden gewogen, verbaasde me nogal. Het lijkt me wel prima om een beetje in een draagzak aan een haakje gehangen te worden, maar daar heb ik me in vergist. De ouderen kinderen moeten zelf de haak vast houden en zich optrekken. Vooral de jongetjes vinden dit erg stoer om zo lang mogelijk te blijven hangen. Na dat de hele rij geweest is krijgen we van de 'koster' een lunch. Eerst moeten we met een beetje wasmiddel voor kleding onze handen wassen en dan krijgen we enorm bord rijst met bonen. Ik vraag me af of ik dat weg krijg, maar na zo'n hele dag buiten te hebben gestaan is het prima te eten. Na de lunch gaan we weer terug naar Haydom, het was leuk dit mee te maken.

Verder gaat alles z'n gangetje, we hopen dit weekend weer een tripje te maken om wat meer van het land te zien. We moeten alleen nog even met de driver overleggen waarheen.

Eten blijft hier wel iets waar je veel meer over nadenkt. Het is elke dag maar weer bedenken wat we moeten eten en proberen wat variatie aan te brengen. Maar het is ook wel leuk om met wat je hebt toch iets leuks op tafel te zetten. Je gooit alleen niet voor een week je boodschappenwagen vol. Het is elke dag langs de kraampjes op zoek naar de juiste tomaten, eieren of bananen. En nergens staan prijskaartjes bij. Soms betaal je voor 5 bananen 1500ksh en de andere keer maar 600ksh. Eieren zijn in verhouding wel weer duurder omdat ze zeldzamer zijn. Dus er gaan hier duizenden shillings doorheen voor eieren. Vooral ook omdat we geen vlees eten en ei wel een goede vervanger is. Uiteindelijk kosten ze nog maar 12ct per stuk.

Om het nog een beetje leesbaar te houden stop ik er maar weer mee. Ik zou graag alles van minuut tot minuut willen laten meelezen, maar dat is helaas onmogelijk. Soms lijkt het haast een droom, omdat niks maar dan ook niks te vergelijken is met NL. En dat op maar 10uur afstand vliegen. Het is echt een andere wereld, en waar ik steeds meer achter kom is dat niet geld en spullen het verschil maken. Maar de totale leefwijze en denkwijze is zo anders dat je dat met geld en spullen nooit zal kunnen veranderen. En misschien moeten we dat ook niet willen veranderen. Niet dat ik de mensen aan hun lot wil overlaten, maar er is heel veel voor nodig om deze mensen te begrijpen. Helaas zijn daar deze 2 maanden tekort voor!

O ja ik ging stoppen!

Een lieve groet vanuit Haydom!

Safari en afscheid nemen

Daar zijn we weer... Ondertussen zijn we weer bijna een week verder en zoals jullie natuurlijk wel hadden verwacht is er weer veel gebeurd.

Werken is nog steeds een beetje uitvogelen. De ene dag zit ik de hele dag met een baby in mn armen om te voeden en in de gaten te houden. De andere dag heb ik eigenlijk niks te doen op de afdeling. Communicatie is vooral een probleem. Ze leggen me weinig uit en laten me een beetje aanrommelen. Af en toe hobbel ik achter een zuster aan en de andere keer trek ik een beetje mijn eigen plan. Er zit geen logica in de hele dagindeling en er gebeuren soms trieste dingen. Afgelopen week is er een tweeling binnen gebracht die thuis geboren waren. Wogen allebei net een kilo en waren erg zwak. Drinken lukte thuis niet dus de moeder is naar het ziekenhuis gekomen. Ze hadden allebei zuurstof nodig en moesten worden bijgevoed. Dit ging eigenlijk heel goed, ze groeiden en werden wat sterker. Maar hebben wel extra aandacht nodig. Toen ik van de week weg was geweest voor lunch en uurtje later kwam hoorde ik 1 van de 2 erg huilen. Maar er was geen zuster of student te bekennen. Die bleken met z'n vijftienen!!! rond een bureautje in een andere ruimte te staan waar een nurse wat aan het uitleggen was over de temperatuurlijst. Best belangrijk maar al die tijd (ongeveer een half uur) was er niemand meer bij die tweeling wezen kijken. Niet te begrijpen! Gelukkig werd het kleintje stil en bleek het honger te hebben. Mn vader was er bij en heeft het ook nog even vastgehouden. Mooi om te zien! Vanmorgen kwam ik weer op de afdeling (na 2 dagen weg geweest te zijn) en zag ik nog maar 1 van de 2 liggen. Een duitse arts hier (Theresa) kwam even langs en was verbaasd. Uit haar verhaal kon ik opmaken dat 1 van de tweeling achteruit was gegaan qua conditie. Ze had gisteravond nadrukkelijk aangegeven haar te bellen als het slechter zou gaan, helaas hebben ze dat niet gedaan en vannacht is het kindje overleden. Het is niet te begrijpen, maar dit blijkt vaker zo te gaan. Het ergste is dat je er niks aan kan doen. Je staat echt met je handen op de rug. Je kan boos worden of verdrietig maar het is zoals het hier gaat, hoe erg en verschrikkelijk ook. En er zijn al veel geweest die hier verandering in wilden brengen, maar het gaat zo traag. De prioriteiten liggen hier ergens anders en dat maakt het erg frustrerend.

Gelukkig zijn er ook nog leuke dingen te vertellen over afgelopen week. We zijn op safari geweest. Een leuke afsluiting met mijn ouders die weer terug zijn naar NL. We zijn woensdagochtend opgehaald door Clement (een bekende gids hier in Haydom) met de landcruiser en zijn rond de middag aangekomen bij de Tarangire Lodge waar we hebben overnacht. Een ontzettend mooie lodge met uitzicht over het park. Na een middagdutje zijn we het park in gegaan en kwamen al gauw een aantal dieren tegen: olifanten, vogels, giraffes, apen en uiteindelijk een leeuw die we een tijdje zijn gevolgd. Na een een nacht met veel geluiden om ons heen zijn we vroeg opgestaan om de zonsopgang te zien over het parkt en vertrokken voor de ochtendtrip. Adembenemend mooi om zo door de wilde natuur te rijden en al die beesten te zien. Na een tijdje rond te hebben gereden komen we bij een groep leeuwen die een buffel aan het eten zijn. Bizar om te zien met wat voor geweld dat gaat. De mannetjesleeuw loopt net weg van de rest, die is al verzadigd verteld Clement. Dan mogen de wijfjes eten en als laatste de welpjes. Een cadeautje om dit te kunnen zien! We vervolgen onze weg en rijden het park weer uit richting Arusha, om daar mijn ouders af te zetten bij de bus die hen naar Nairobi zal brengen. We worden bij de bus belaagd door verkopers van sieraden etc. Omdat het afscheid niet geheel zonder tranen ging werden de verkopers even stil en leken medelijden te hebben. Maar nog geen minuut later gingen ze weer vrolijk door met het opdringen van hun spulletjes. Heel irritant maar ja, ook dit is Afrika. Na mijn ouders te hebben uitgezwaaid gaan we met Clement terug naar Haydom. Een hele mooie maar lange reis (ong 6 uur) en ook wel eng omdat het een stuk door het donker was. Hij had er goed de vaart in en af en toe ontweek hij net op het nippertje een paar mensen of dieren die langs de kant van de weg liepen. Achteraf hoorden wij van de nederlandse meisjes dat ht eigenlijk niet toegestaan is om met een safari-jeep en blanken door het donker te rijden i.v.m. beroving. Vandaar dat hij zo hard reed, toch fijn dat we dat van tevoren niet wisten. En waren we dankbaar dat we weer veilig terug waren op de compound.

Ondertussen zijn we vandaag verhuisd naar een ander fam.house. Ons andere huis was prima, maar verder van de anderen vandaan, erg kil en een soort bouwput omdat er elke dag werkmannen bezig zijn met het metselen van een waterreservoir. Vandaag zijn de nederlandse meisjes vertrokken en we konden in hun huis en wat spullen overnemen dus dat kwam goed uit. En er woont nu een Amerikaans meisje bij ons in. Ze doet onderzoek hier in het ziekenhuis en het is ook wel gezellig iemand erbij.

Het is hier tijd om te koken. Monica is al groente aan het snijden voor (alweer) spaghetti, dus ik ga snel helpen. Aan groente hebben we hier in ieder geval geen gebrek! ;-)

O wat nog wel leuk is om te vertellen. In het weekend krijgen we een klein meisje in huis van het weeshuis. Het is een weeshuis met 11 kinderen in de leeftijd van 0-1,5. En er is één meisje van 1,5 die eigenlijk veel aandacht nodig heeft maar dat nauwelijks krijgt omdat ze zo druk zijn met die kleintjes. Dus het was ons voorstel haar in het weekend overdag op te halen zodat ze wat afleiding heeft en kan spelen. Dus we gaan is kijken of dat werkt. En voor ons is het ook gezellig. De weekenden duren erg lang dus wat afleiding is best wel fijn.

Tot snel....

Al zoveel meegemaakt...

Weekend!
En daar genieten we even van. Ook al doen we nog niet veel, het zijn toch vermoeiende dagen. Alle indrukken, de warme temp, ander eten enz. Kortom een beetje een cultuurshock.

Gister hebben we onze eerste werkdag gehad. Die begon bij mij met een uur 'werkoverleg' in het Swahili. Ik begreep er helemaal niets van. Ik kon er alleen uit opmaken dat het over het vervoer van zwangere vrouwen ging naar het hospital. Daarna werd ik omarmd door nurse Sarah die me naar de neonatologie bracht. Daar aangekomen bleken er geen baby's te zijn. Alleen een Noorse zuster die druk bezig is met papierwerk omdat ze over 2 weken vertrekt, dus die had geen tijd voor me. Ondertussen is Sarah alweer verdwenen dus daar sta je dan. De Noorse zuster bracht me weer naar een andere kamer met de prematuren waar een zuster (die geen woord engels kan) bezig is de baby's te wegen. Ik vraag haar wat dingen maar het enige wat ze zegt is: 'yes, yes'. Daar word ik ook niet veel wijzer van. Er liggen op deze kamer 6 moeders met 2 tweelingen. De nurse die de baby's aan het wegen is heeft een stapel papieren waar het gewicht op vermeld moet worden. Alleen ze weet niet hoe de moeders heten. Dus voordat de juiste papieren bij de juiste baby en moeder horen zijn we alweer een half uur verder. Om toch wat te kunnen doen loop ik maar even langs elke moeder. Eén kindje ziet er erg slecht uit, wit met grote ogen en het krijgt zuurstof. De moeder haalt de dekens van het kindje af en laat de armpjes en beentjes zien. Deze zijn erg kort in verhouding met het hoofd en lijfje. De moeder vraagt of ik voor haar wil bidden. Dit is erg indrukwekkend om te zien. Vooral omdat je weet dat als dit kindje het al overleefd, het geen toekomst heeft. Later begrijp ik van de Noorse zuster dat het kindje waarschijnlijk een bepaald syndroom heeft.
Na nog bij de andere moeders te zijn geweest loop ik weer even naar een andere zaal waar een co-assistent visite aan het lopen is met een andere arts van het ziekenhuis. Deze praat alleen maar in zijn eigen taal met de vrouwen en de co-assistent vraagt meerdere malen hoe het met de vrouwen is. Hier geeft hij nauwelijks antwoord op. Dus er valt weinig te doen. Heel frustrerend en veel vrouwen liggen er maar zonder dat er echt iets gedaan word. Wel krijgen ze vaak preventief antibiotica wat vaak helemaal niet nodig is. Ik blijf me verbazen. Ik loop met de co-assistent even naar de verlosafdeling (een hoek met een gordijn waarachter 3 vrouwen liggen). Eén vrouw ligt te bevallen en wordt geholpen door 2 nurse-students zonder iemand die hen ondersteunt. We kijken het even aan. Achter ons ligt een nurse te slapen met haar hoofd op haar armen. De bevalling gaat redelijk maar het blijkt al snel dat de students hulp nodig hebben. En er komt op haar gemak een verpleegkundige kijken. Uiteindelijk wordt de baby geboren en blijkt alles in orde te zijn. Een bijzondere ervaring. Verder kan ik eigenlijk niks doen. Niemand werkt me in en ik loop nog wat over de afdeling. Uiteindelijk besluit ik om die middag maar vrij te nemen. Een rare eerste dag, niks gedaan en toch ontzettend veel gezien. De co-assistent verteld me dat het echt een beetje uitvinden is in het hoe het allemaal gaat en voordat je een beetje een plekje hebt gevonden. Dat stelt me gerust en besluit maandag maar weer is verder te kijken.

Kleding uitdelen
Aan het einde van de middag ben ik met Monica nog even terug gegaan naar de kraamafdeling om daar wat kleding uit te delen wat Monica had meegebracht. De kraamafdeling bestaat uit 3 zalen die helemaal vol staat met bedden waar moeders op liggen met hun baby. Eerst willen ze niets van ons aannemen, even later wordt er wat geld verzameld. Monica geeft aan dat ze er niet voor hoeven te betalen. En voor dat ze het door heeft is de tas leeg en alles uit haar handen genomen. Nou ja... Zo kan het ook. Zo kom je snel van je spullen af moet je maar denken.
Omgeving Haydom
Vanmorgen lekker uitgeslapen. Daarna zijn we een wandeling gaan maken om Haydom. De natuur is hier echt geweldig. We lopen een eind langs de landingsbaan van het 'vliegveld' van het ziekenhuis. Hier vertrekken vliegtuigen van bijv. de MAF om de binnenlanden in te kunnen gaan voor hulp. Onderweg komen we een hoop hutjes tegen. De armoede is hier nog veel erger dan we al waren tegen gekomen. Kinderen lopen met niet meer dan een paar lompen om hun lijf. Ze komen uitgelaten naar ons toe en houden onze handen vast. Niet lang daarna wijzen ze naar onze tas en vragen om: geld? Hier beginnen we niet aan. We zijn al gewaarschuwd dat als we daar aan beginnen we waarschijnlijk binnen no-time omsingeld zijn als dat eenmaal de ronde gaat. We zwaaien ze na en gaan verder. Bijna weer terug in het dorpje aangekomen worden we overvallen door een enorme tropische bui. We schuilen snel onder een hutje die vol staat met de lokale bevolking. Best gezellig.

Onze eerste zelfbereide maaltijd
Vandaag hebben we voor het eerst gekookt. Tenminste dat waren we van plan. Monica heeft wat inkopen gedaan en dan kom je er achter dat je geen bestek hebt. Maar één grote pan enz. Hier waren we nog niet achter gekomen omdat we tot nu toe in het guesthouse hebben gegeten. De vrouw van de Noorse directeur heeft een schuurtje met daarin een stelling met heel veel spullen. Ik kon vanalles meenemen. Zelfs een waterkoker. Na wat aanrommelen hebben we een maaltijd van ui, tomaat, aardappel en kool. Het smaakt eigenlijk nog best prima al is het een beetje flauw. Waarschijnlijk is dit het recept voor de komende weken. Dus als jullie nog andere recepten weten met deze ingrediënten, dan zijn die van harte welkom ;-).

Dat was het weer even voor nu. Ik zou nog wel even door kunnen typen, want we maken zoveel mee, maar dan komt er geen eind aan. En de foto's zeggen ook al genoeg! Iedereen al heel erg bedankt voor de reacties, leuk om te lezen!
Tot snel!

Aangekomen in Haydom!

Na weer een goed ontbijt gaan we richting de landcruiser in de stad die ons naar Arusha zal brengen. Aangekomen bij de instapplaats zien we een landcruiser staan die al afgeladen vol zit met bagage en Afrikanen. Dat gaat nooit passen dachten we. En idd de taxichauffeur en de bestuurder van de landcruiser krijgen een heftige discussie waar we niks van begrijpen. Op een gegeven moment komen er een paar afrikanen uit en gaan er weer in, maar er zijn ineens 3 plekken over. We zijn ondertussen een half uur later en mogen ook de landcruiser in. De hele rit die uiteindelijk ongeveer 6 uur zal duren kost minder dan de rit met de taxi van het hotel naar de instapplaats. Maar goed... Het is geregeld we kunnen mee! De reis begint. Na even achterom gekeken te hebben zien we dat we met ongeveer 16 personen in een auto zitten voor max 10 pers. Het zit dan ook ongelooflijk krap. Pa mag voorin bij de chauffeur maar niet lang daarna blijkt dat daar nog iemand bij moet. Arme pa...

De rit die ongeveer 3 á 4 uur zal duren begint goed. We rijden over een mooie snelweg, maar na een tijdje houdt de snelweg op en gaan we over een zandweg met kuilen en stenen. De driver houdt er goed de vaart in en we houden af en toe ons hart vast. Omdat we zo vast zitten kunnen we ons niet bewegen en je weet niet meer hoe je zitten moet. Af en toe even met zijn drieeen tegelijk gaan verzitten om weer een beetje comfortabel te kunnen vinden. Maar de reis is geweldig, het landschap wordt steeds groener en de tocht door de bergen is ontzettend mooi. Uiteindelijk komen we na 6uur aan in Haydom. (later horen we dat ze hier niet naar de tijd kijken maar naar het aantal KM, er blijkt een kortere route te zijn met een betere weg maar die is qua KM langer, je moet er maar begrip voor hebben, misschien scheelt het benzine ;-)) We worden afgezet bij het guesthouse en Catharina brengt ons naar de slaapplaatsen. Pa en ma slapen in het guesthouse en Monica en ik hebben een eigen huisje. Primitief maar met een beetje spulletjes van onszelf kunnen we er vast iets gezelligs van maken.

Na een snelle lunch komen we al verschillende blanken tegen die ons al veel kunnen vertellen. We krijgen gelijk een rondleiding van Koen (financieel directeur) door het ziekenhuis. Dat is weer even slikken. Mensen/kinderen liggen in grote aantallen op 1 kamer. Het meest indrukwekkende is toch wel weer de verlosafdeling en babyafdeling. In een kamer (waar de kachel op levensgevaarlijk staat) staan 6 bedden naast elkaar waarin veel te vroeg geboren baby'tjes liggen met hun moeder. Dit verklaard ook gelijk de hoge temperatuur in de kamer, deze dient ipv couveuses. In het eerste bed lag een hele kleine tweeling die afgelopen zaterdag geboren zijn. In een ander bed ligt een baby die aan het zuurstof ligt, maar er ontzettend ziek uitziet. Het is niet te beschrijven wat het is om dat te zien. En dan hebben we alleen nog maar een rondleiding gehad. Wat staat ons nog te wachten? Er is iig een hoop werk te doen. Achter een gordijn iets verderop in de gang liggen 3 vrouwen naast elkaar te bevallen. En de rondleiding gaat weer verder. Wat opvalt is dat alles erg schoon is. Aan hygiene wordt veel aandacht besteed hier (gelukkig!).

Na de rondleiding komt Theresa (vrouwelijke arts uit Duitsland) langslopen die onderweg is naar een leslokaal om les te geven. We mogen de les ook volgen en binnen 5 min zitten we ineens in een les over kritieke situaties bij een baby. Een hele leuke les waar we gelijk alle andere blanken leren kennen. We blijken de enige verpleegkundige te zijn, de rest zijn artsen. We krijgen kleine praktijkles reanimeren bij baby's. En toen was de les om en daarmee het einde van onze eerste dag in Haydom. Het is echt allemaal nog even heel onwerkelijk en moet nog een beetje bezinken, maar we beginnen ons al een beetje thuis te voelen.

Morgen beginnen we de dag met een kerkdienst waar we ons kunnen voorstellen en daarna zullen we worden ingedeeld op onze werkplek voor de komende weken. Monica heeft de voorkeur voor de IC en ik hoop terecht te komen op de verlos/babyafdeling. We zullen het zien, eerst maar is slapen in ons 'eigen' bed.

Lala salama!

Dag 2 Nairobi-Arusha

Vanmorgen om 6.30uur aan het ontbijt. Dezelfde taxi komt ons weer ophalen om ons naar de bus te brengen die naar Arusha zal rijden. Koffers worden op het dak gebonden en de busreis kan beginnen. Een mooie reis waar we al veel van het Afrikaanse land te zien krijgen. En een lief klein babytje zat ook in de bus, mijn reis kon niet meer stuk. Onderweg zien we ontzettend veel mensen op straat en toch lijkt alles heel relaxed. Dat is waar ik zo blij van wordt, niemand heeft haast! (waarschijnlijk hebben ze het ook niet druk ;-))

Halverwege de middag komen we aan bij ons hotel in Arusha. Een mooi hotel om even bij te komen van de reis. Monica en ik wilden even de stad in, maar we zijn nog geen 100m verder en we worden al belaagd door jonge mannen die ons overal naartoe willen brengen of een taxi in willen hebben. Na iedereen beleefd van ons af te hebben geschud, toch maar weer terug naar het hotel, om daar nog even te genieten van de rust met een bananensmoothie.

O en nog een dingetje: de landcruiser moet nog worden geregeld voor morgen richting Haydom. Dit lijkt moeilijker te regelen dan we dachten. Geen telefoonnummers te krijgen of te bereiken. En de mensen van het hotel doen alsof ze nog nooit een landcruiser hebben gezien (er komt er ongeveer elk half uur één het erf op rijden om een groep toeristen uit te laden). Uiteindelijk na een halve middag bellen/internetten/mensen lastig vallen aan een goed nr. gekomen en als het goed is staat er morgenochtend om 7.30uur een auto op het terrein.

Ondertussen ben ik ook wel erg nieuwsgierig geworden naar het ziekenhuis. Hoe ziet het er uit? Wat verwachten ze van ons? Waar komen we te werken? We gaan het meemaken! Morgen weten we hoe ons plekje er voor de komende weken uit gaat zien. En dan komen de echte verhalen!

Tot snel!