Laatste week...

Onze laatste week is alweer bijna voorbij. Ondertussen ben ik al een beetje mijn koffer aan het inpakken omdat we maandag vertrekken richting Nairobi. We zullen er 2 dagen over doen. Maandagochtend vlieg ik naar Arusha, daar zullen we een nacht blijven en dan de volgende dag met de shuttle-bus naar het vliegveld van Nairobi. Monica en ik hebben verschillende vluchten. Dus dat is best wel spannend omdat ik alleen terug zal vliegen. Woensdagochtend rond half 9 hoop ik weer te landen op schiphol. Een heel raar idee. Ik heb ontzettend veel zin om iedereen weer te zien, maar eigenlijk wil ik nog helemaal niet weg uit Haydom. Dilemma... Misschien is het een idee als iedereen hier naar toe komt om vakantie te vieren? Dan boek ik er nog een paar weken bij!! ;-)

Vandaag heb ik overal afscheid genomen. Meest zware was toch wel om afscheid te nemen van het weesmeisje Uda(gambo). En of ze het aanvoelde, ze liet me niet meer gaan en was hevig verontwaardigd. Hopelijk vinden ze lieve ouders die voor haar kunnen zorgen. Al had ik haar natuurlijk het liefst zelf in mn koffer mee naar huis genomen!

De verzorgers van het weeshuis en de verpleegkundige van de neonate-afdeling heb ik getrakteerd op een bananencake, zelf gemaakt door onze housmaid en echt ontzettend lekker. Wat eten betreft hebben we hier niet hoeven klagen.
Het was elke dag wel weer een kunst om iets anders op tafel te zetten en bij elk kraampje zijn de prijzen verschillend, maar aan groente en fruit (ook al was het niet een heel breed assortiment) geen gebrek. Je probeerd er wat van te maken. Vorige week hebben we 2 pompoenen van een vrouw gekregen, met wat geknutsel en de aanwezige kruiden hebben we nog een lekker soepje op tafel kunnen zetten.
Afgelopen week hebben we niet veel meer gedaan. Vooral nog even van het zonnetje genoten en nog een beetje van de sfeer van Haydom genoten. Ik heb ongeveer alle gerechten van Haydom wel geprobeerd dankzij Samuel. Die heeft me meegenomen naar alle 'restaurants'van Haydom. Het ene 'restaurant' heeft weer de specialiteit chicken, en de andere weer een omelet gebakken met chips (patat). Ze hebben hier zelfs een soort 'snackbar'. Een jongen net buiten de poort heeft een wok met olie en bakt daar patat in. Je kan per portie bestellen en dat doet hij dan in een plastic zakje voor thuis. En nog lekker ook! Wel altijd verse vragen, anders krijg je een portie uit een grote tupperware emmer van misschien een dag uit.
En waar ik thuis gruwel van een kippenpoot, eet ik hier bijna een kip tot op het bot. Geitenvlees eet ik nog niet zoveel, maar de jus waarin het gemaakt is, is wel weer ontzettend lekker met rijst!

Bijna brand...
We hebben de luxe dat we een broodrooster hebben, alleen wil dat niet zeggen dat het ook een veilige broodrooster is. Afgelopen donderdag stopte ik er 2 broodjes in, daarna schonk ik een kopje instant-koffie in en ging op mijn gemakje buiten zitten. Na even gezellig te zitten kletsen met Monica ruik ik ineens een beetje een brandlucht. Ik schrik me helemaal naar en vlieg naar binnen waar het echt helemaal blauw staat van de rook. Er was bijna niet doorheen te komen. Vlug de stekker er uit getrokken en de broodrooster naar buiten gegooid. En ja de broodjes waren echt helemaal verkoold. Blijkbaar werkte de functie automatisch afslaan niet echt meer. Het was wel echt even schrikken. De stank in huis was echt vreselijk en helemaal doorgetrokken in de slaapkamers, gelukkig was het na ruim een dag een stuk minder.

Terugkijkend op de afgelopen weken kan ik alleen maar zeggen dat het voorbij gevlogen is. Het waren geweldige weken waarin we enorm veel gezien en meegemaakt hebben. Niet alleen het werk in het ziekenhuis, maar ook alles er omheen. Ik heb vooral genoten van de lokale bevolking hier en om de cultuur te leren kennen. Het was niet altijd makkelijk door de taalbarriere wat soms ook wel wat frustraties opleverde, maar met een beetje een mix van engels, swahili en nederlands kom je een heel eind. Het werk in het ziekenhuis heeft veel indruk op me gemaakt, de weken waren eigenlijk te kort om echt veel werk te kunnen verzetten. Maar ik heb het gezien als een geweldige ervaring en om er achter te komen of werken in een Afrikaans ziekenhuis iets voor me is. En dat is het zeker!
We gaan nog even genieten van ons laastste weekend hier en als ik mijn volgende en laatste verslag typ zijn we alweer terug in NL. En ik hoop jullie daar nog veel meer te kunnen vertellen!!

Lieve groeten uit Haydom