Even weer een update over het leven hier. Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik moet beginnen want er is weer zoveel gebeurd. Maar goed, laat ik beginnen bij vorig weekend. Ik had al wel een paar foto's geplaatst maar nog even een verhaal erbij.

Weekend Lake Manyara en Karatu
We zijn vroeg in de ochtend vertrokken naar Lake Manyara, een ontzettend mooi park met veel regenwoud. Een hele andere omgeving dan het vorige park waar we met mijn ouders zijn geweest. Clement was weer onze driver, nou ja eigenlijk Ricardi. Een jonge man die 6 weken in een afkickkliniek heeft gezeten hier in Haydom. Clement wil hem leren om gids en driver te zijn en halverwege onze heenreis mag Ricardi rijden. We beginnen onder in het park wat niet de toeristische route is dus daar hebben we geluk mee.Zo zien we veel meer van het park. De toeristische route begint boven in het park en halverwege gaan de drivers weer terug. Wij gaan van onder helemaal het park door. We zien weer ontzettend veel dieren. Deze keer ook zwijntjes, flamingo's en nijlpaarden. Ontzettend mooi om te zien. Clement tettert de oren van ons hoofd om alles maar zo goed mogelijk uit te leggen. Soms worden we daar een beetje moe van, omdat het ook heerlijk is om gewoon een beetje rond te kijken. Maar ja... het is z'n werk. Halverwege de tocht stoppen we bij een Lodge. Een ongelooflijk luxe verblijf midden in de natuur. De slaapplaatsen zijn in bomen gebouwd en het is ontzettend mooi. Wel een enorm contrast met waar we vandaan komen. Waar mensen in Haydom in vodden lopen, betalen de toeristen hier honderden dollars voor een overnachting. We moeten even omschakelen. We vervolgen onze toch door het park en vertrekken naar Karatu. Een plaatsje dicht bij het park wat vooral in het hoogseizoen een tusenstop is voor toeristen. We overnachten in een eenvoudig guesthouse voor 15.000ksh (€7,50 per nacht voor 2 personen). Daarbij moeten we de geluiden die de hele nacht doorgaan maar voor lief nemen.
De volgende morgen worden we al vroeg wakker gemaakt door Ricardi om naar de kerk te gaan. De kerk is naast het guesthouse, maar Ricardi staat er op ons met de auto te brengen. Instappen en uitstappen kost meer tijd dan even lopen, maar we laten ons netjes als koninginnen afzetten bij de kerk. De kerk is al overvol en de mensen zitten in de 'vensterbanken'. Wij blijven netjes achterin staan maar worden al snel naar een plekje gebracht om te kunnen zitten. We kunnen bijna niet ademhalen zo weinig ruimte, maar goed we maken gebruik van het aanbod. Een duitse dominee gaat voor en er is een blazersensemble uit duitsland aanwezig. Ook een aantal koren vanuit de omgeving waaronder het koor uit Haydom. Ze zien er geweldig uit en het is leuk om ze hier terug te zien. Omdat de dienst in het Swahilli is kunnen we er helaas weinig van volgen. Na de dienst is er zoals gebruikelijk weer een veiling. Samwel (man van de postoffice hier en lid van het koor) staat naast ons. Ik had m al eerder ontmoet en al wel is praatje gemaakt. Tijdens de veiling komt er een hele mooie lap stof voorbij, Samwel vraagt of ik het mooi vind. Ik zeg ja zonder er bij na te denken. En ja hoor hij is aan het bieden. Voor 22.000ksh (wat hier een behoorlijk bedrag is) is hij de hoogste bieder. De 'veilingmeesteres' komt met de lap stof en wil deze aan Samwel geven. Maar die geeft aan dat het een kado is voor mij. Voor ik het weet word ik gedrapeerd in een enorme lap stof ten overstaande van de hele gemeente. Ik voel me een beetje klein worden, maar voel me wel vereerd met zo'n mooi kado. Daarnaast was het zo vroeg nog erg koud, dus het had ook nog een goede functie ;-). Nadat de veiling is afgelopen brengt Ricardi ons weer naar het guesthouse. Maar uiteraard niet zonder een omweg. De mensen hebben hier allemaal vrienden of fam zitten die ze even een minuut (lees: minstens een half uur met lunch of thee) willen bezoeken. We zijn er niet zo blij mee om weer overal heen gebracht te worden, maar we drinken beleefd onze thee op. De rest van de dag verloopt rustig en we vertrekken eind van de middag weer naar Haydom. Het weekend is weer voorbij.

Werkweek + nachtdienst
De rest van de week werk ik weer een beetje overal en nergens. Er zijn veel kinderen ziek in het weeshuis dus daar kunnen ze wel wat hulp gebruiken. Verder zijn er op de afdeling neonatologie 2 drielingen geboren. Ongelooflijk!! Ontzettend klein en ik begrijp een dag later dat ze het niet allemaal hebben overleegd. Heel erg! Ik begin nu elke morgen met wegen van de kinderen in de prematuur-room. Een kamer waar de veel te vroeg geborenen liggen met hun moeders. De moeders beginnen me te leren kennen en zijn erg trots als ik kan opschrijven dat de kindjes groeien. Eén moeder mag vandaag met haar kindje naar huis en ik breng haar een foto die ik de eerste week heb gemaakt van haar met haar kindje. Het kindje is goed gegroeid en heeft ondertussen bolle wangen. Mooi om te zien dat zo'n kindje naar huis kan, maar ook wel spannend hoe het daar zal gaan.
Lucy een nurse uit Kenia vraagt of ik het leuk vind een nachtdienst mee te draaien vrijdagnacht op de verlosafdeling. Dat lijkt me wel leuk en vrijdagavond 21.00uur start ik met de nachtdienst. Tot mijn verbazing zie ik alle verpleegkundige met dikke vesten over hun uniform lopen en dikke mutsen. Het ziet er komisch uit die mutsen. Van fleecemutsen met vlechtjes aan de zijkant tot skimutsen. Het schijnt erg koud te zijn 's nachts maar het is naar mijn idee nog erg warm. De eerste bevalling kondigt zich al aan. Er zijn 4 eenpersoonskamers waar vrouwen bevallen en de rest ligt aan het eind van de gang (ook 4 vrouwen naast elkaar) waar alleen een gordijn tussen hangt om hen af te scheiden van de rest van de gang. In de gang liggen mannen te slapen met een kleed over zich heen en vrouwen (fam van de moeders) zitten te wachten tot de baby geboren is. De eerste 2 uur zijn nog niet voorbij of er zijn al 3 baby's geboren en er volgen er nog 3. In die tijd liggen verschillende nurses op een bureau of op een stoel te slapen. Ik blijf me verbazen. Ondertussen neem ik nog een kijkje bij de prematuren en drink een kop chai. Tegen een uur of 3 vind ik het wel welletjes, de bevallingen laten verder op zich wachten en iedereen zit een beetje te niksen. Twee nurses brengen me terug naar ons huis en ik duik lekker mn bed in om nog een paar uur te kunnen slapen. En dan is het alweer weekend.
O afgelopen week ben ik ook weer naar het koor geweest op woensdag en vrijdag. Woensdag was een beetje een domper want er was alleen soort evaluatie over de trip naar Karatu die ze hadden gemaakt. Vrijdag was beter. Theresa (de duitse arts) ging ook met me mee. Ze hadden de songs uitgeschreven zodat we het beter konden volgen. Het was alleen nog niet zo makkelijk om de tekst en de melodie en de bewegingen tegelijk in te studeren. Maar het was wel weer leuk om te doen.
Ook ben ik nog naar een prayermeeting geweest van de Noren en Nederlanders. Dit is op donderdagavond. Er wordt koffie gedronken, een gedeelte uit de Bijbel gelezen en met elkaar gebeden voor de patienten, het ziekenhuis en overige dingen. Erg goed om mee te maken en ook fijn om met elkaar te praten over de situatie hier. Iedereen beleefd het op zijn/haar eigen manier.

Bruiloft en begrafenis
(om een goed beeld bij dit verdere verhaal te krijgen: zie foto's)
De volgende morgen vertrekt Monica met Alex(andra) onze huisgenoot naar een project waar Alex mee bezig is. Ik slaap uit om daarna met Samwel de omgeving te gaan verkennen. Ik ben netjes klaar op de afgesproken tijd maar geen Samwel. Na anderhalf uur bel ik en hij is net onderweg hier naartoe maar de plannen zijn veranderd, legt hij later wel uit. Oke, het is Africa, ik had het een kunnen weten! ;-) Samwel ziet er ontzettend netjes uit en het blijkt dat hij deze dag is gevraagd om master of ceremony te zijn bij een bruiloft. Waar in nederland stellen er soms een half jaar of jaar over doen om een bruiloft voor te bereiden, wordt hier op de ochtend van de bruiloft nog een ceremoniemeester geregeld. Hilarisch! Het schijnt dat Samwel dit als soort bijbaantje heeft. Hij vraagt of ik het leuk vind om mee te gaan en dat lijkt me wel wat. Wat is nou leuker dan gast te zijn op een buitenlandse bruiloft. Ik kleed me zo ver mogelijk zo netjes mogelijk aan en we vertrekken naar een soort van conferentiecentrum. Dit is een soort hal bij een hotel die wordt gebruikt voor huwelijken. Er zijn een aantal mensen bezig met optuigen van de hal. Ik vraag of ik kan helpen en dat kan. Ik mag strikjes van glazen knippen die bij een vorige bruiloft zijn gebruikt,de schimmel zit onder in het glas en is er niet uit te krijgen. Geen probleem, gewoon nieuw strikje er omheen en een servetje er in. Daarna balonnen opblazen die stuk voor stuk kapot knallen. En de hele hal wordt versierd met gekleurde lakens. Zwart, roze en wit inclusief kerstverlichting. Het is erg leuk om te doen en zo een beetje de sfeer mee te maken. Om 16.00uur zou het bruidspaar moeten arriveren. Ondertussen komt sinds weken de regen weer met bakken uit de lucht. Maar om 16.00uur geen bruidspaar. Samwel verteld dat de benzine op is en ze pech hebben. En de kerkdienst is wat uitgelopen. Ondertussen is het al 18.00uur! Eindelijk om 18.30uur hoor ik een hoop trompetten buiten en daar komt de auto. Het begint al een beetje donker te worden. Met een hoop lawaai van trompetten en gillende vrouwen die om de auto springen stapt het bruidspaar uit. Naar mijn idee is het best een rijke familie aan de kleding te zien. Binnen is het al redelijk donker dus de videograaf gebruikt een enorme bouwlamp om ze goed in beeld te krijgen, dat het bruidspaar hier totaal door verblind raakt maakt ze niet zoveel uit. Ondertussen blért Samwel de hele ceremonie aan elkaar afwisselend met muziek die net iets te hard staat. De familie wordt stuk voor stuk welkom geheten met daarna een hoop trompetgeschetter. Als het bruidspaar zit wordt de 'bruidstaart' binnen gebracht. Onder een wit laken ligt een geit waar alleen de geitenkop met een dot gras in zijn bek van te zien is. Het laken wordt er afgehaald en dan zie ik iets ongelooflijks. De geit is geroosterd en op de geit zitten saté-prikkers met wortel en komkommer geprikt. Er wordt een stuk geit afgesneden en op een prikkertje gedaan, en zoals bij ons geven ze elkaar een hap. Daarna komt een ander soort bruidstaart maar die wordt door het bruidspaar aan wederzijdse ouders gegeven. Dan komt de champagne. Deze is zou oud of slecht dat zelfs na enorm veel schudden en trekken aan de dop deze er nog niet af vliegt. Na een hoop gedans vliegt deze er eindelijk af en is de champagnefles al ongeveer leeg. Het was ongelooflijk om mee te maken. Ondertussen loopt de videograaf nog steeds met de grote bouwlamp rond zodat een deel van de mensen niks kan zien. Samwel kletst nog steeds door en krijgt smsjes tussendoor vanuit de zaal met gelukwensen voor het bruidspaar die worden voorgelezen. Eenvoudige manier van kaartje sturen. De hele ceremonie lijkt afgelopen als het bruidspaar weer naar buiten loopt, maar wat ik niet had gezien was dat er buiten een hele tafel met pannen eten klaar staat. En ja hoor het bruidspaar komt weer terug met een bord eten. En de geit wordt verder aangesneden. Opzich ben ik wel blij met het eten want ondertussen zit ik al vanaf 14.00uur tot nu toe (ongeveer 20.30uur) alles een beetje te bekijken met een lege maag. Ik wordt opgehaald om als gast als eerste eten te halen. Een bord vol met rijst, vlees, salade en meloen. Geen bestek, dus dan maar met de handen zoals iedereen. Dan is het tijd voor kado's, met weer veel gedans en lawaai worden deze overhandigd. De smsjes stromen nog steeds binnen afgewisseld met toespraken waar geen eind aan lijkt te komen. Eindelijk lijkt het voorbij te zijn want de mensen vertrekken. Maar omdat het een eind lopen is van het ziekenhuis en ik niet alleen over straat kan in het donker moet ik nog wachten op Samwel die nog steeds aan het woord is. Uiteindelijk om 22.00uur gaat de microfoon uit en vertrekken we naar huis. Als ik weer thuis ben komt de ontlading. Monica is nog wakker en ik vertel het hele gebeuren van die dag. Omdat ik de hele avond beleefd heb zitten toekijken, maar het zo bizar allemaal was moet ik zo vreselijk lachen. Vooral als ik terugdenk aan de serieuze gezichten van het bruidspaar. Het is geweldig om zoiets mee te maken, maar eigenlijk niet na te vertellen. Ik hoop jullie toch een beetje een indruk te hebben gegeven.

De volgende ochtend ga ik naar de kerk, er zit een engels sprekende man naast me dus dat is wel fijn. Zo krijg ik iets meer van de dienst mee. Na de dienst word ik gevraagd om mee te gaan om de familie van Samwel te bezoeken in Dongobesh, een plaatsje 40km verderop. Samwel zelf heeft geen rijbewijs dus iemand van het ziekenhuis zal ons er heen brengen. Wat ik nog niet weet is dat we naar een begrafenis gaan. En degene die in de landcruiser zitten ook weer allemaal een soort van familie van elkaar zijn. Amon (de eigenaar van de auto) vraagt of ik autorijden leuk vind en of ik mijn rijbewijs bij me heb. En ja laat ik die nu net in mijn tas hebben zitten. Ik had alleen nog niet door dat hij er op doelde of ik misschien wilde rijden. En dat lijkt me best leuk om een stukje te rijden. Voor ik het weet zit ik achter het stuur en gaan we. Na een tijdje kom ik er achter dat ik niet zomaar even voor de lol een stukje mag rijden, maar dat ik gewoon de driver ben van de 40km lange heenweg!! Een ontzettend leuke belevenis. Amon heeft een driver maar die is al in Dongobesh en kan alleen de terugweg rijden. Het moet wel een beetje bijzonder gezicht zijn geweest, een landcruiser vol zwarte mannen met een blanke vrouw achter het stuur. Een beetje spannend was het wel omdat de wegen erg slecht zijn, tegenliggers niet heel voorzichtig rijden en soms op je af lijken te komen + dat het stuur ook nog is aan de rechterkant zit en je links moet rijden. Maar gelukkig komen we veilig aan in Dongobesh.

Na een snelle lunch gaan we naar een grote tuin waar allemaal mensen verzameld zijn. Samwel vraagt of ik iets met lange mouwen bij me heb. Ik snap het niet zo goed want het is meer dan 30graden maar ik doe het maar aan. Na een tijdje wordt het me duidelijk: ik ben op een begrafenis. Mijn engelse woordenkennis had me even in de steek gelaten toen ik die morgen een sms kreeg met de vraag of ik mee ging naar een funeral (begrafenis) en familiebezoek. Waar ik ook nog is enthousiast op reageerde met: 'O nice! Thanks for invitation'.
De vrouwen lopen allemaal in lange doeken rond en ook om hun hoofd. Ik voel me wel een beetje opgelaten maar gelukkig heb ik nog een sjaaltje in mijn tas die ik om mijn hoofd kan doen. Ligthness (meisje van het koor) is er ook en ik ga bij haar zitten. Het blijkt om een 36 jarige vrouw te gaan die al erg lang ziek is. Ze heeft nooit kunnen praten en had waarschijnlijk ook aids zo laat ik me vertellen. Er worden wat toespraken gehouden en dan is het tijd om afscheid te nemen. Het is een groot contrast met de dag ervoor en ik voel me dan ook niet helemaal op mijn gemak. Na de ceremonie gaan we verder om de familie van Samwel te bezoeken. Nu zit de auto ondertussen niet meer vol met mannen, maar vol met vrouwen die onderweg afgezet moeten worden. Een soort van geïmproviseerde taxi zeg maar.
Als we aankomen bij het ‘huis' van Samwel schrik ik wel. Je weet dat er veel armoede is, maar als je dan ineens bij familie komt van iemand die je goed hebt leren kennen is het wel even slikken. Het is niet meer dan een lemen hut met een ingezakt dak. Binnen is het erg donker en is het eigenlijk één grote ruimte. Op palen liggen wat matten waar zijn familie slaapt, en daaronder staan wat beesten en ligt wat eten. Buiten lopen wat beesten rond en een paar kleine kinderen van zijn zussen die in een lemen hut daarnaast wonen. Samwel legt uit dat hij ze af en toe wat geld brengt maar eigenlijk niet voor ze kan zorgen omdat hij aan zijn eigen toekomst moet denken. Hij heeft het geluk gehad naar school te hebben gekund met steun van een Noors echtpaar die hier hebben gewoond, alleen het trieste is wel dat hij zijn familie in armoede heeft moeten achterlaten. Het betekent hier de kans pakken die je krijgt voor een eigen toekomst.Daarnaast geeft zijn vader helaas vaak al het geld uit aan drank, dus geld geven is niet altijd een goede optie. Het is een ingewikkeld verhaal en ik ga er met gemengde gevoelens vandaan.

Ondertussen hebben we de driver gevonden en met weer een auto vol andere mensen gaan we terug naar Haydom.
Het was een weekend om nooit te vergeten door al de verschillende dingen die ik heb gezien en van zo dichtbij heb meegemaakt. Op deze manier leer ik de bevolking steeds beter kennen en beetje bij beetje de cultuur te begrijpen.

Ik hoop dat jullie weer een beetje een beeld hebben van wat ik hier zoal beleef. En ik denk dat ik nog genoeg verhalen heb om te vertellen als ik weer thuis ben, maar daar wil ik nog lang niet aan denken!

Iedereen weer erg bedankt voor de reacties, echt heel erg leuk om te lezen!