Daar zijn we weer... Ondertussen zijn we weer bijna een week verder en zoals jullie natuurlijk wel hadden verwacht is er weer veel gebeurd.

Werken is nog steeds een beetje uitvogelen. De ene dag zit ik de hele dag met een baby in mn armen om te voeden en in de gaten te houden. De andere dag heb ik eigenlijk niks te doen op de afdeling. Communicatie is vooral een probleem. Ze leggen me weinig uit en laten me een beetje aanrommelen. Af en toe hobbel ik achter een zuster aan en de andere keer trek ik een beetje mijn eigen plan. Er zit geen logica in de hele dagindeling en er gebeuren soms trieste dingen. Afgelopen week is er een tweeling binnen gebracht die thuis geboren waren. Wogen allebei net een kilo en waren erg zwak. Drinken lukte thuis niet dus de moeder is naar het ziekenhuis gekomen. Ze hadden allebei zuurstof nodig en moesten worden bijgevoed. Dit ging eigenlijk heel goed, ze groeiden en werden wat sterker. Maar hebben wel extra aandacht nodig. Toen ik van de week weg was geweest voor lunch en uurtje later kwam hoorde ik 1 van de 2 erg huilen. Maar er was geen zuster of student te bekennen. Die bleken met z'n vijftienen!!! rond een bureautje in een andere ruimte te staan waar een nurse wat aan het uitleggen was over de temperatuurlijst. Best belangrijk maar al die tijd (ongeveer een half uur) was er niemand meer bij die tweeling wezen kijken. Niet te begrijpen! Gelukkig werd het kleintje stil en bleek het honger te hebben. Mn vader was er bij en heeft het ook nog even vastgehouden. Mooi om te zien! Vanmorgen kwam ik weer op de afdeling (na 2 dagen weg geweest te zijn) en zag ik nog maar 1 van de 2 liggen. Een duitse arts hier (Theresa) kwam even langs en was verbaasd. Uit haar verhaal kon ik opmaken dat 1 van de tweeling achteruit was gegaan qua conditie. Ze had gisteravond nadrukkelijk aangegeven haar te bellen als het slechter zou gaan, helaas hebben ze dat niet gedaan en vannacht is het kindje overleden. Het is niet te begrijpen, maar dit blijkt vaker zo te gaan. Het ergste is dat je er niks aan kan doen. Je staat echt met je handen op de rug. Je kan boos worden of verdrietig maar het is zoals het hier gaat, hoe erg en verschrikkelijk ook. En er zijn al veel geweest die hier verandering in wilden brengen, maar het gaat zo traag. De prioriteiten liggen hier ergens anders en dat maakt het erg frustrerend.

Gelukkig zijn er ook nog leuke dingen te vertellen over afgelopen week. We zijn op safari geweest. Een leuke afsluiting met mijn ouders die weer terug zijn naar NL. We zijn woensdagochtend opgehaald door Clement (een bekende gids hier in Haydom) met de landcruiser en zijn rond de middag aangekomen bij de Tarangire Lodge waar we hebben overnacht. Een ontzettend mooie lodge met uitzicht over het park. Na een middagdutje zijn we het park in gegaan en kwamen al gauw een aantal dieren tegen: olifanten, vogels, giraffes, apen en uiteindelijk een leeuw die we een tijdje zijn gevolgd. Na een een nacht met veel geluiden om ons heen zijn we vroeg opgestaan om de zonsopgang te zien over het parkt en vertrokken voor de ochtendtrip. Adembenemend mooi om zo door de wilde natuur te rijden en al die beesten te zien. Na een tijdje rond te hebben gereden komen we bij een groep leeuwen die een buffel aan het eten zijn. Bizar om te zien met wat voor geweld dat gaat. De mannetjesleeuw loopt net weg van de rest, die is al verzadigd verteld Clement. Dan mogen de wijfjes eten en als laatste de welpjes. Een cadeautje om dit te kunnen zien! We vervolgen onze weg en rijden het park weer uit richting Arusha, om daar mijn ouders af te zetten bij de bus die hen naar Nairobi zal brengen. We worden bij de bus belaagd door verkopers van sieraden etc. Omdat het afscheid niet geheel zonder tranen ging werden de verkopers even stil en leken medelijden te hebben. Maar nog geen minuut later gingen ze weer vrolijk door met het opdringen van hun spulletjes. Heel irritant maar ja, ook dit is Afrika. Na mijn ouders te hebben uitgezwaaid gaan we met Clement terug naar Haydom. Een hele mooie maar lange reis (ong 6 uur) en ook wel eng omdat het een stuk door het donker was. Hij had er goed de vaart in en af en toe ontweek hij net op het nippertje een paar mensen of dieren die langs de kant van de weg liepen. Achteraf hoorden wij van de nederlandse meisjes dat ht eigenlijk niet toegestaan is om met een safari-jeep en blanken door het donker te rijden i.v.m. beroving. Vandaar dat hij zo hard reed, toch fijn dat we dat van tevoren niet wisten. En waren we dankbaar dat we weer veilig terug waren op de compound.

Ondertussen zijn we vandaag verhuisd naar een ander fam.house. Ons andere huis was prima, maar verder van de anderen vandaan, erg kil en een soort bouwput omdat er elke dag werkmannen bezig zijn met het metselen van een waterreservoir. Vandaag zijn de nederlandse meisjes vertrokken en we konden in hun huis en wat spullen overnemen dus dat kwam goed uit. En er woont nu een Amerikaans meisje bij ons in. Ze doet onderzoek hier in het ziekenhuis en het is ook wel gezellig iemand erbij.

Het is hier tijd om te koken. Monica is al groente aan het snijden voor (alweer) spaghetti, dus ik ga snel helpen. Aan groente hebben we hier in ieder geval geen gebrek! ;-)

O wat nog wel leuk is om te vertellen. In het weekend krijgen we een klein meisje in huis van het weeshuis. Het is een weeshuis met 11 kinderen in de leeftijd van 0-1,5. En er is één meisje van 1,5 die eigenlijk veel aandacht nodig heeft maar dat nauwelijks krijgt omdat ze zo druk zijn met die kleintjes. Dus het was ons voorstel haar in het weekend overdag op te halen zodat ze wat afleiding heeft en kan spelen. Dus we gaan is kijken of dat werkt. En voor ons is het ook gezellig. De weekenden duren erg lang dus wat afleiding is best wel fijn.

Tot snel....