Weekend!
En daar genieten we even van. Ook al doen we nog niet veel, het zijn toch vermoeiende dagen. Alle indrukken, de warme temp, ander eten enz. Kortom een beetje een cultuurshock.

Gister hebben we onze eerste werkdag gehad. Die begon bij mij met een uur 'werkoverleg' in het Swahili. Ik begreep er helemaal niets van. Ik kon er alleen uit opmaken dat het over het vervoer van zwangere vrouwen ging naar het hospital. Daarna werd ik omarmd door nurse Sarah die me naar de neonatologie bracht. Daar aangekomen bleken er geen baby's te zijn. Alleen een Noorse zuster die druk bezig is met papierwerk omdat ze over 2 weken vertrekt, dus die had geen tijd voor me. Ondertussen is Sarah alweer verdwenen dus daar sta je dan. De Noorse zuster bracht me weer naar een andere kamer met de prematuren waar een zuster (die geen woord engels kan) bezig is de baby's te wegen. Ik vraag haar wat dingen maar het enige wat ze zegt is: 'yes, yes'. Daar word ik ook niet veel wijzer van. Er liggen op deze kamer 6 moeders met 2 tweelingen. De nurse die de baby's aan het wegen is heeft een stapel papieren waar het gewicht op vermeld moet worden. Alleen ze weet niet hoe de moeders heten. Dus voordat de juiste papieren bij de juiste baby en moeder horen zijn we alweer een half uur verder. Om toch wat te kunnen doen loop ik maar even langs elke moeder. Eén kindje ziet er erg slecht uit, wit met grote ogen en het krijgt zuurstof. De moeder haalt de dekens van het kindje af en laat de armpjes en beentjes zien. Deze zijn erg kort in verhouding met het hoofd en lijfje. De moeder vraagt of ik voor haar wil bidden. Dit is erg indrukwekkend om te zien. Vooral omdat je weet dat als dit kindje het al overleefd, het geen toekomst heeft. Later begrijp ik van de Noorse zuster dat het kindje waarschijnlijk een bepaald syndroom heeft.
Na nog bij de andere moeders te zijn geweest loop ik weer even naar een andere zaal waar een co-assistent visite aan het lopen is met een andere arts van het ziekenhuis. Deze praat alleen maar in zijn eigen taal met de vrouwen en de co-assistent vraagt meerdere malen hoe het met de vrouwen is. Hier geeft hij nauwelijks antwoord op. Dus er valt weinig te doen. Heel frustrerend en veel vrouwen liggen er maar zonder dat er echt iets gedaan word. Wel krijgen ze vaak preventief antibiotica wat vaak helemaal niet nodig is. Ik blijf me verbazen. Ik loop met de co-assistent even naar de verlosafdeling (een hoek met een gordijn waarachter 3 vrouwen liggen). Eén vrouw ligt te bevallen en wordt geholpen door 2 nurse-students zonder iemand die hen ondersteunt. We kijken het even aan. Achter ons ligt een nurse te slapen met haar hoofd op haar armen. De bevalling gaat redelijk maar het blijkt al snel dat de students hulp nodig hebben. En er komt op haar gemak een verpleegkundige kijken. Uiteindelijk wordt de baby geboren en blijkt alles in orde te zijn. Een bijzondere ervaring. Verder kan ik eigenlijk niks doen. Niemand werkt me in en ik loop nog wat over de afdeling. Uiteindelijk besluit ik om die middag maar vrij te nemen. Een rare eerste dag, niks gedaan en toch ontzettend veel gezien. De co-assistent verteld me dat het echt een beetje uitvinden is in het hoe het allemaal gaat en voordat je een beetje een plekje hebt gevonden. Dat stelt me gerust en besluit maandag maar weer is verder te kijken.

Kleding uitdelen
Aan het einde van de middag ben ik met Monica nog even terug gegaan naar de kraamafdeling om daar wat kleding uit te delen wat Monica had meegebracht. De kraamafdeling bestaat uit 3 zalen die helemaal vol staat met bedden waar moeders op liggen met hun baby. Eerst willen ze niets van ons aannemen, even later wordt er wat geld verzameld. Monica geeft aan dat ze er niet voor hoeven te betalen. En voor dat ze het door heeft is de tas leeg en alles uit haar handen genomen. Nou ja... Zo kan het ook. Zo kom je snel van je spullen af moet je maar denken.
Omgeving Haydom
Vanmorgen lekker uitgeslapen. Daarna zijn we een wandeling gaan maken om Haydom. De natuur is hier echt geweldig. We lopen een eind langs de landingsbaan van het 'vliegveld' van het ziekenhuis. Hier vertrekken vliegtuigen van bijv. de MAF om de binnenlanden in te kunnen gaan voor hulp. Onderweg komen we een hoop hutjes tegen. De armoede is hier nog veel erger dan we al waren tegen gekomen. Kinderen lopen met niet meer dan een paar lompen om hun lijf. Ze komen uitgelaten naar ons toe en houden onze handen vast. Niet lang daarna wijzen ze naar onze tas en vragen om: geld? Hier beginnen we niet aan. We zijn al gewaarschuwd dat als we daar aan beginnen we waarschijnlijk binnen no-time omsingeld zijn als dat eenmaal de ronde gaat. We zwaaien ze na en gaan verder. Bijna weer terug in het dorpje aangekomen worden we overvallen door een enorme tropische bui. We schuilen snel onder een hutje die vol staat met de lokale bevolking. Best gezellig.

Onze eerste zelfbereide maaltijd
Vandaag hebben we voor het eerst gekookt. Tenminste dat waren we van plan. Monica heeft wat inkopen gedaan en dan kom je er achter dat je geen bestek hebt. Maar één grote pan enz. Hier waren we nog niet achter gekomen omdat we tot nu toe in het guesthouse hebben gegeten. De vrouw van de Noorse directeur heeft een schuurtje met daarin een stelling met heel veel spullen. Ik kon vanalles meenemen. Zelfs een waterkoker. Na wat aanrommelen hebben we een maaltijd van ui, tomaat, aardappel en kool. Het smaakt eigenlijk nog best prima al is het een beetje flauw. Waarschijnlijk is dit het recept voor de komende weken. Dus als jullie nog andere recepten weten met deze ingrediënten, dan zijn die van harte welkom ;-).

Dat was het weer even voor nu. Ik zou nog wel even door kunnen typen, want we maken zoveel mee, maar dan komt er geen eind aan. En de foto's zeggen ook al genoeg! Iedereen al heel erg bedankt voor de reacties, leuk om te lezen!
Tot snel!